نقش معلم به عنوان الگو در انگیزه بخشی به دانش آموزان

هدف از نگارش این مقاله بررسی ابعاد گوناگون نقش الگویی معلم و تاثیر مستقیم آن بر تقویت انگیزه های تحصیلی و اخلاقی دانش آموزان است. انگیزه به عنوان یکی از حیاتی ترین عوامل در فرایند یادگیری، همواره تحت تاثیر متغیرهای محیطی و فردی متعددی قرار دارد که در این میان، شخصیت و رفتارهای حرفه ای معلم به عنوان یک الگوی زنده و ملموس، جایگاهی منحصربه فرد در هدایت یادگیرندگان ایفا می کند . این پژوهش با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و با استناد به چارچوب های نظری یادگیری اجتماعی و خودتعیین گری به تبیین این موضوع می پردازد که چگونه دانش آموزان از طریق مشاهده، جذب و بازتولید رفتارهای کلامی و غیرکلامی معلمان، مسیر رشد علمی و شخصیتی خود را هموار می کنند. یافته های این بررسی نشان می دهد که ویژگی هایی نظیر اشتیاق شغلی، عدالت محوری در برخورد با دانش آموزان، نظم فردی و تسلط علمی معلم، مستقیما بر باورهای خودکارآمدی و انگیزش درونی یادگیرندگان اثرگذار است. همچنین نتایج حاکی از آن است که برقراری یک رابطه عاطفی و حرفه ای سالم میان معلم و دانش آموز می تواند محرک های بیرونی را به انگیزه های پایدار و خودجوش تبدیل نماید. در نهایت، این مقاله بر این ضرورت تاکید می ورزد که نظام های آموزشی باید علاوه بر دانش تخصصی، بر توسعه صلاحیت های اخلاقی و شخصیتی معلمان به عنوان راهبردی اساسی برای ارتقای سطح کیفی آموزش و پرورش تمرکز نمایند.

کلیدواژه ها:

نقش الگویی معلم ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری اجتماعی ، خودکارآمدی ، محیط آموزشی.