مبانی نظری شادی در روان شناسی تربیتی

در روان شناسی تربیتی، شادی به عنوان یکی از هیجانات مثبت شناخته می شود که می تواند نقش مهمی در فرایند یادگیری ایفا کند. نظریه های مختلف یادگیری و انگیزش بر این نکته تاکید دارند که وضعیت هیجانی یادگیرنده بر میزان توجه، انگیزه و مشارکت او در فعالیت های آموزشی تاثیر می گذارد. در دیدگاه های نوین روان شناسی، یادگیری فرایندی چندبعدی تلقی می شود که علاوه بر جنبه های شناختی، تحت تاثیر عوامل عاطفی و اجتماعی نیز قرار دارد. شادی به عنوان یک هیجان مثبت می تواند سطح انگیزش درونی را افزایش داده و زمینه را برای درگیری فعال تر دانش آموزان در فعالیت های آموزشی فراهم کند. از سوی دیگر، احساس شادی در محیط یادگیری با کاهش اضطراب و افزایش اعتمادبه نفس تحصیلی همراه است. این امر موجب می شود دانش آموزان با نگرش مثبت تری به فعالیت های درسی نگاه کنند و در مسیر یادگیری پایداری بیشتری داشته باشند (سیف، ۱۳۹۴؛ خورشیدی، ۱۳۹۲).