تاریخچه شکل گیری رویکرد مدرسه شاد در نظام های آموزشی

ایده توجه به شادی و رفاه روانی در مدارس ریشه در تحولاتی دارد که از نیمه دوم قرن بیستم در حوزه روان شناسی و تعلیم و تربیت شکل گرفت. در این دوره، رویکردهای انسان گرایانه و یادگیرنده محور به تدریج جایگزین رویکردهای سنتی و معلم محور شدند و بر اهمیت نیازهای عاطفی و اجتماعی فراگیران تاکید کردند. در سطح جهانی، برنامه هایی مانند «مدارس دوستدار کودک» و «مدارس سالم» با هدف ایجاد محیط های آموزشی حمایتگر و نشاط آور شکل گرفتند. در ایران نیز با گسترش مطالعات روان شناسی تربیتی و توجه به کیفیت زندگی دانش آموزان، مفهوم مدرسه شاد مورد توجه پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی قرار گرفت. اسناد بالادستی نظام آموزشی کشور، به ویژه سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، بر ضرورت ایجاد محیطی بانشاط و امیدبخش در مدارس تاکید کرده اند و آن را یکی از الزامات تحقق تربیت همه جانبه دانش آموزان دانسته اند (وزارت آموزش و پرورش، ۱۳۹۰؛ خورشیدی، ۱۳۹۲). این رویکرد در سال های اخیر به عنوان یکی از شاخص های کیفیت مدرسه در بسیاری از برنامه های آموزشی مطرح شده است.