رابطه خودکارآمدی با مشارکت در برنامه های فوق برنامه

خودکارآمدی به باور فرد نسبت به توانایی های خود برای انجام موفقیت آمیز تکالیف اشاره دارد و یکی از عوامل کلیدی در شکل گیری رفتارهای انگیزشی محسوب می شود. دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردارند، تمایل بیشتری به مشارکت در فعالیت های فوق برنامه نشان می دهند، زیرا این فعالیت ها را فرصتی برای بروز توانایی ها و تجربه موفقیت می دانند. از سوی دیگر، مشارکت فعال در برنامه های فوق برنامه نیز می تواند به تقویت خودکارآمدی بینجامد، زیرا تجربه موفقیت در عرصه های هنری، ورزشی یا علمی، باور به توانمندی های فردی را افزایش می دهد. این تعامل دوسویه میان خودکارآمدی و مشارکت، در نهایت به افزایش انگیزش تحصیلی و پایداری در انجام تکالیف درسی منجر می شود. بر اساس دیدگاه های روان شناسی تربیتی، تقویت باورهای خودکارآمدی در محیط مدرسه می تواند دانش آموزان را در مواجهه با چالش های تحصیلی مقاوم تر سازد و آنان را به تلاش بیشتر ترغیب کند (سیف، ۱۳۹۴؛ شفیع آبادی و ناصری، ۱۳۹۲).