بررسی و واکاوی نقش سند تحول بنیادین در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش

سند تحول بنیادین آموزش و پرورش به عنوان نقشه راه راهبردی نظام تعلیم و تربیت در جمهوری اسلامی ایران، با هدف گذار از آموزش حافظه محور به سمت تربیت تمام ساحتی و اعتلای کیفیت آموزشی تدوین گردید. این پژوهش با هدف بررسی تاثیرات این سند بر ارتقای کیفیت آموزش و پرورش، به تحلیل ابعاد مختلف آن از جمله تحول در مدیریت، تغییر در روش های تدریس، بازنگری در محتوای درسی و بازسازی فرهنگ مدرسه می پردازد. روش تحقیق در این مقاله، توصیفیتحلیلی با استناد به اسناد بالادستی و مطالعات میدانی است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه سند تحول بنیادین چارچوب نظری دقیقی برای تحقق «تربیت اسلامیایرانی» و توسعه شش ساحت اصلی تربیت ارائه داده است، اما در مرحله اجرا با چالش های جدی از جمله کمبود منابع، مقاومت در برابر تغییر، ضعف در نظارت و ارزیابی و عدم هماهنگی بین بخشی مواجه بوده است. این مقاله نتیجه می گیرد که ارتقای کیفیت آموزشی بدون توجه به بسترسازی های فرهنگی، آموزشی و مدیریتی پیش بینی شده در سند، امکان پذیر نیست و نیازمند نگاهی سیستماتیک و بلندمدت است.

کلیدواژه ها:

سند تحول بنیادین آموزش و پرورش ، کیفیت آموزشی ، تربیت تمام ساحتی ، مدیریت آموزشی ، روش های نوین تدریس ، جمهوری اسلامی ایران