کاربرد تاریخ ریاضیات در افزایش انگیزه و علاقه دانش آموزان

ریاضیات همواره با برچسب «سخت»، «انتزاعی» و «ترسناک» در ادراک عمومی و به ویژه در میان دانش آموزان قرار داشته است. این نگرش منفی منجر به پدیده ای به نام «اضطراب ریاضی» شده که مانع عمده ای در مسیر یادگیری موثر و توسعه تفکر انتقادی است. این پژوهش با رویکردی توصیفیتحلیلی، به بررسی تاثیر استفاده از «تاریخ ریاضیات» به عنوان یک ابزار آموزشی بر افزایش انگیزه و علاقه دانش آموزان می پردازد. فرضیه اصلی این است که روایت گری تاریخی و زمینه سازی فرهنگیتاریخی مفاهیم ریاضی، با انسانی سازی علم، کاهش فاصله شناختی و ایجاد حس کنجکاوی، انگیزه درونی دانش آموزان را تقویت می کند. در این مقاله، ابتدا مبانی نظری انگیزه (نظریه خودتعیین گری دسی و رایان و نظریه شناختی وال) بازبینی شده و سپس مکانیسم های اثرگذاری تاریخ ریاضیات بر سه مولفه شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان تشریح می شود. در نهایت، راهکارهای عملی برای معلمان و معایب احتمالی این رویکرد مورد بحث قرار گرفته و نتیجه گیری می شود که ادغام تاریخ ریاضیات در برنامه درسی، نه یک تزئینات جانبی، بلکه استراتژی ضروری برای نجات ریاضیات از بحران بی انگیزگی است.

کلیدواژه ها:

تاریخ ریاضیات ، انگیزه درونی ، اضطراب ریاضی ، یادگیری معنا دار ، روانشناسی آموزشی ، روش روایت گری