تحلیل ابعاد برنامه ریزی گردشگری شهری و تاثیر آن بر درآمدهای پایدار شهرداری

در دهه های اخیر، وابستگی شدید شهرداری های ایران به منابع درآمدی ناپایدار همچون عوارض ساختمانی، جرایم ساخت وساز و فروش تراکم، این نهادهای مدیریت شهری را با بحران های مالی و نارضایتی شهروندان مواجه ساخته است. امروزه عمده درآمد شهرداری های ایران را منابع ناپایدار تشکیل داده است؛ رویکردی که آن ها را به سمت بحران مالی، چالش در مدیریت شهری و درنهایت نارضایتی شهروندان سوق داده است، در مقابل، گردشگری شهری به عنوان یکی از پایدارترین و چندبعدی ترین منابع درآمدزایی برای مدیریت شهری در جهان مطرح شده است. پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و تحلیل اسنادی به تبیین ابعاد برنامه ریزی گردشگری شهری و تاثیر آن بر درآمدهای پایدار شهرداری می پردازد. مبانی نظری و پیشینه پژوهش نشان می دهد که برنامه ریزی گردشگری شهری دارای ابعاد اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی، زیست محیطی و نهادی-مدیریتی است و درآمدهای پایدار شهرداری نیز در سه بعد مطلوبیت، تداوم پذیری و انعطاف پذیری قابل تحلیل است. یافته ها حاکی از آن است که گردشگری شهری از طریق سازوکارهای مستقیم (عوارض گردشگری، مالیات بر اقامت، درآمد حاصل از اجاره اماکن عمومی و صدور مجوزهای کسب وکار) و سازوکارهای غیرمستقیم (رونق کسب وکارهای محلی، افزایش ارزش املاک تجاری، ایجاد اشتغال و گسترش پایه مالیاتی) به تامین درآمد پایدار شهرداری کمک می کند. در نهایت، الگویی راهبردی برای برنامه ریزی گردشگری شهری با هدف حداکثرسازی درآمدهای پایدار شهرداری ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

گردشگری شهری ، برنامه ریزی گردشگری ، درآمدهای پایدار ، شهرداری ، مدیریت شهری ، توسعه پایدار شهری.