سنجش و توسعه صلاحیت بالینی در مدیریت ترومای پیش بیمارستانی: بررسی چالش های انتقال دانش پروتکل PHTLS به بالین (یک مطالعه مروری)

حوادث ترافیکی و تروما یکی از علل اصلی مرگ ومیر و ناتوانی در سراسر جهان به شمار می روند و ثانیه های اولیه در صحنه حادثه، نقش تعیین کننده ای در بقای مصدومان دارد. پروتکل پشتیبانی حیاتی پیش بیمارستانی در تروما (PHTLS) به عنوان استاندارد طلایی مراقبت های تروما شناخته می شود؛ با این حال، انتقال موثر این دانش نظری به بالین و عملکرد عملیاتی تکنسین های فوریت های پزشکی همواره با چالش های جدی مواجه بوده است. پژوهش حاضر با هدف سنجش و توسعه صلاحیت های بالینی و واکاوی جامع چالش های انتقال دانش پروتکل PHTLS به بالین در سیستم فوریت های پزشکی پیش بیمارستانی انجام شد.روش کار: در این مطالعه مروری، جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر بین المللی و ملی شامل PubMed ،Scopus ،Web of Science ،Google Scholar ،SID و Magiran با استفاده از کلیدواژه های اختصاصی نظیر “Pre-hospital Trauma Life Support”، “Clinical Competence”، “Knowledge Translation”، “Emergency Medical Services” و معادل های فارسی آن ها در محدوده سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ انجام شد. پس از غربالگری اولیه مقالات بر اساس معیارهای ورود و خروج، مقالات مرتبط استخراج و داده ها به روش سنتز درون مایه ای (Thematic Synthesis) مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: تحلیل یافته ها نشان داد که موانع انتقال دانش PHTLS به بالین در سه طبقه اصلی دسته بندی می شوند: چالش های فردی و آموزشی: شامل افت سریع دانش و مهارت های عملی با گذشت زمان (Decay of Skills)، ضعف در خودکارآمدی، و عدم تناسب روش های آموزش سنتی با سناریوهای واقعی بالینی؛ چالش های سازمانی و ساختاری: عدم وجود ابزارهای استاندارد و بومی سازی شده جهت سنجش مستمر صلاحیت بالینی، کمبود تجهیزات تروما در آمبولانس ها، بار کاری بالا و خستگی مفرط پرسنل، و ضعف در سیستم های نظارتی و بازخورد بالینی؛ چالش های محیطی و بین فردی: عدم هماهنگی میان تریاژ پیش بیمارستانی و پذیرش بیمارستانی، و شرایط بحرانی و پویای صحنه حادثه. همچنین یافته ها نشان داد که استفاده از روش های آموزشی مبتنی بر شبیه سازی (Simulation-based) و واقعیت مجازی، در کنار بازخوردهای مستمر پس از ماموریت (Debriefing)، اثربخش ترین راهکارها در توسعه صلاحیت بالینی و تسهیل انتقال دانش هستند.نتیجه گیری: صرف گذراندن دوره های آموزشی PHTLS تضمین کننده ارائه مراقبت های باکیفیت در صحنه تروما نیست. موفقیت در انتقال دانش به بالین نیازمند گذار از «آموزش دانش محور» به «سنجش شایستگی محور» از طریق طراحی ابزارهای نوین ارزیابی صلاحیت بالینی است. سیاست گذاران سیستم فوریت های پزشکی باید با رفع موانع سازمانی، پیاده سازی سیستم های پایش مستمر عملکرد، و به کارگیری مدل های بومی انتقال شواهد به بالین، زمینه را برای کاهش مرگ ومیرهای قابل پیشگیری ناشی از تروما فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

پشتیبانی حیاتی پیش بیمارستانی در تروما (PHTLS) ، صلاحیت بالینی ، انتقال دانش به بالین ، فوریت های پزشکی ، مدیریت تروما ، مطالعه مروری.