آموزش مجازی هزینه های پنهان و آشکاری را بر خانواده ها تحمیل کرده است.

در بعد اقتصادی، یافته ها حاکی از آن است که آموزش مجازی هزینه های پنهان و آشکاری را بر خانواده ها تحمیل کرده است. تهیه گوشی هوشمند، تبلت، رایانه، تامین اینترنت و در برخی موارد تعمیر یا به روزرسانی تجهیزات، برای بسیاری از خانواده ها به ویژه در شرایط دشوار اقتصادی، بار مالی قابل توجهی ایجاد کرده است. این فشار اقتصادی در خانواده های دارای چند فرزند بیشتر نمود پیدا کرده و در برخی موارد موجب کاهش مشارکت دانش آموزان در آموزش مجازی شده است. بنابراین، یکی از آسیب های زیرساختی اساسی، وابستگی شدید آموزش مجازی به توان اقتصادی خانوارهاست؛ مسئله ای که اگر با حمایت های دولتی و اجتماعی همراه نباشد، به گسترش نابرابری منجر خواهد شد. یافته ها همچنین نشان می دهد که نقش خانواده در آموزش مجازی پررنگ تر از آموزش حضوری شده است. در این شیوه، خانواده ها به ویژه در دوره ابتدایی، ناچار به همراهی بیشتر در فراهم کردن امکانات، نظارت بر حضور در کلاس، پیگیری تکالیف و کمک به استفاده از ابزارهای دیجیتال بوده اند. با این حال، همه خانواده ها از سطح یکسانی از سواد دیجیتال، زمان کافی، توان نظارتی یا آگاهی تربیتی برخوردار نیستند. در نتیجه، کیفیت آموزش مجازی تا حدی به شرایط خانوادگی وابسته شده است. این یافته نشان می دهد که یکی از چالش های مهم زیرساختی، نبود آمادگی کافی در بخشی از خانواده ها برای ایفای نقش حمایتی در آموزش مجازی است. از منظر مدیریتی و سیاست گذاری، یافته ها بیانگر آن است که آموزش مجازی در مواردی با کمبود برنامه ریزی منسجم، هماهنگی نهادی و آمادگی پیشینی روبه رو بوده است. در بسیاری از موارد، گسترش آموزش مجازی به شکل واکنشی و در پاسخ به شرایط اضطراری انجام شده، نه بر پایه یک طرح بلندمدت و نظام مند. این وضعیت باعث شده برخی تصمیم گیری ها شتاب زده، غیرهماهنگ یا فاقد پشتوانه اجرایی کافی باشند. همچنین نبود استانداردهای روشن برای تولید محتوا، مدیریت کلاس، ارزشیابی، حضور و غیاب، و پشتیبانی فنی، چالش هایی را در اجرای یکنواخت و باکیفیت آموزش مجازی ایجاد کرده است. این یافته بر ضرورت تدوین سیاست های پایدار و آینده نگر در حوزه آموزش دیجیتال تاکید دارد. در زمینه عدالت آموزشی، نتایج پژوهش نشان می دهد که آموزش مجازی اگرچه از نظر نظری می تواند دسترسی را گسترش دهد، اما در عمل به دلیل تفاوت در دسترسی به زیرساخت ها، گاه به بازتولید یا تشدید نابرابری ها منجر شده است (کریمیان و کهساری، ۱۴۰۴).