عدالت آموزشی؛ یعنی همه افراد صرف نظر از محل زندگی، جنسیت، طبقه اجتماعی یا وضعیت اقتصادی، از فرصت های باکیفیت یادگیری برخوردار باشند

اگر نظام آموزشی بخواهد به توسعه پایدار کمک کند، باید دارای ویژگی هایی مشخص باشد. نخست، عدالت آموزشی؛ یعنی همه افراد صرف نظر از محل زندگی، جنسیت، طبقه اجتماعی یا وضعیت اقتصادی، از فرصت های باکیفیت یادگیری برخوردار باشند. دوم، کیفیت آموزشی؛ یعنی آموزش به نتایج واقعی در فهم، مهارت، نگرش و توانمندی منجر شود، نه صرفا به مدرک گرایی. سوم، روزآمدی؛ یعنی محتوای آموزشی و روش های یاددهی با نیازهای عصر جدید هم خوان باشد. چهارم، پیوند با زندگی و جامعه؛ یعنی آنچه آموزش داده می شود به مسائل واقعی زندگی فردی، اجتماعی و شغلی مرتبط باشد. پنجم، تقویت پژوهش و نوآوری؛ زیرا توسعه پایدار بدون تولید دانش بومی و کاربردی امکان پذیر نیست. ششم، توجه به تربیت اخلاقی و شهروندی؛ چون جامعه پیشرفته بدون انسان های مسئول، منصف و قانون مدار شکل نمی گیرد. هفتم، توجه به آموزش های مهارتی و فنی؛ زیرا بخش مهمی از پیشرفت اقتصادی و کاهش بیکاری به مهارت آموزی وابسته است. هشتم، انعطاف پذیری در برابر تغییرات؛ چرا که آموزش باید بتواند خود را با تحولات فناوری، فرهنگی و بازار کار تطبیق دهد. در ارتباط میان نظام آموزشی و توسعه پایدار، چند رابطه مستقیم و مهم وجود دارد. آموزش با افزایش سطح آگاهی عمومی، کیفیت تصمیم گیری فردی و جمعی را بالا می برد. آموزش با کاهش جهل، خرافه، تعصب و رفتارهای پرخطر، سلامت اجتماعی را تقویت می کند. آموزش با ارتقای مهارت و تخصص، زمینه اشتغال بهتر و کاهش فقر را فراهم می آورد. آموزش با تقویت خودباوری و خلاقیت، ظرفیت نوآوری را افزایش می دهد. آموزش با ترویج فرهنگ حفظ منابع طبیعی، به پایداری محیط زیست کمک می کند. آموزش با تربیت شهروندان قانون مدار و مشارکت جو، کیفیت حکمرانی را بهبود می بخشد (شیخ قلاوند و همکاران، ۱۴۰۴).