"آموختن در محدودیت؛ روایتی از یک هنرآموز طراحی و دوخت در منطقه ای محروم و کم برخوردار"

پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش روایت پژوهی، به تحلیل تجربه زیسته اینجانب در سال نخست تدریس به عنوان هنرآموز طراحی و دوخت در هنرستانی واقع در منطقه ای محروم می پردازد. سال اول تدریس، به ویژه در محیط های کم برخوردار، عرصه تلاقی آرمان های تربیتی با واقعیت های ساختاری، فرهنگی و آموزشی است. هدف این پژوهش، واکاوی عمیق چالش های آموزشی، مدیریتی و رفتاری موجود در این بستر و نیز شناسایی فرصت های رشد حرفه ای است که در دل همین محدودیت ها شکل گرفته اند. داده های پژوهش از طریق یادداشت های تاملی مستمر، ثبت موقعیت های آموزشی، تحلیل عملکرد کلاسی و باز اندیشی حرفه ای گردآوری و با روش تحلیل مضمون چند مرحله ای بررسی شد. یافته ها نشان داد چالش های اصلی شامل ضعف بنیادین مهارت های پایه دانش آموزان، کمبود ساعات استاندارد آموزش کارگاهی، تغییر رشته برخی دانش آموزان در میانه سال تحصیلی، بی انگیزگی و رفتارهای مقاومتی، غیبت های مکرر و ضعف پیگیری مدیریتی بوده است. این عوامل فرآیند یاددهی-یادگیری را با دشواری های چندلایه مواجه ساختند. درعین حال، نتایج پژوهش نشان می دهد شرایط مذکور زمینه ساز فرصت هایی همچون شکل گیری هویت حرفه ای، تقویت تاب آوری، رشد خلاقیت آموزشی، بهره گیری از تجارب همکاران باسابقه، استفاده بهینه از تعداد کم دانش آموزان برای آموزش فرد محور و تعمیق مسئولیت اجتماعی شده است. تجربه تدریس در منطقه محروم نشان داد آموزش مهارتی می تواند نقشی موثر در توانمندسازی فردی و اجتماعی دانش آموزان ایفا کند. پژوهش حاضر بر ضرورت حمایت ساختاری از معلمان تازه کار و تقویت زیرساخت های آموزش مهارتی در مناطق محروم تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روایت پژوهی ، سال نخست تدریس ، هنرآموز طراحی و دوخت ، مناطق محروم ، چالش های آموزشی ، فرصت های حرفه ای ، تاب آوری حرفه ای