جایگاه هوش هیجانی معلم در ارتقای سلامت روان و سازگاری دانش آموزان آسیب دیده از طلاق والدین

طلاق والدین یکی از رویدادهای تنش زای زندگی خانوادگی است که می تواند پیامدهای روانی، عاطفی و اجتماعی قابل توجهی برای کودکان و نوجوانان به همراه داشته باشد. دانش آموزانی که تجربه جدایی والدین را پشت سر می گذارند، غالبا با احساساتی همچون اضطراب، ناامنی، غم، خشم و کاهش تمرکز تحصیلی مواجه می شوند و این وضعیت می تواند سازگاری آنان را در محیط مدرسه با چالش هایی همراه سازد. در چنین شرایطی، مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین محیط های اجتماعی کودک و معلم به عنوان نزدیک ترین الگوی عاطفی و تربیتی در مدرسه، نقشی تعیین کننده در حمایت روانی و اجتماعی این دانش آموزان ایفا می کند.هوش هیجانی معلم، که شامل توانایی درک، تنظیم و مدیریت هیجان های خود و دیگران است، می تواند زمینه ساز ایجاد محیطی امن، همدلانه و حمایتگر در کلاس درس شود. معلمانی که از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردارند، توانایی بیشتری در تشخیص نیازهای عاطفی دانش آموزان، برقراری ارتباط موثر، مدیریت تعارض ها و تقویت احساس ارزشمندی در آنان دارند. این ویژگی ها می تواند به کاهش تنش های روانی دانش آموزان آسیب دیده از طلاق و تقویت احساس تعلق آنان به محیط مدرسه کمک کند.از سوی دیگر، ارتقای سلامت روان و سازگاری اجتماعی این دانش آموزان نقش مهمی در بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزش یادگیری و شکل گیری روابط اجتماعی سالم دارد. بنابراین، توجه به جایگاه هوش هیجانی معلم به عنوان یکی از عوامل کلیدی در حمایت روانی و تربیتی دانش آموزان طلاق، می تواند گامی موثر در جهت بهبود کیفیت تجربه آموزشی آنان باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه هوش هیجانی معلم در ارتقای سلامت روان و سازگاری اجتماعی دانش آموزان آسیب دیده از طلاق والدین، به بررسی ابعاد این مفهوم و نقش آن در محیط آموزشی می پردازد و تلاش می کند اهمیت توجه به مهارت های هیجانی معلمان را در مواجهه با نیازهای روانی دانش آموزان برجسته سازد.