ارزیابی تاثیر پروبیوتیک و گیاه پلنگ مش تحت تاثیر خاک منطقه رودبار بر عملکرد رشد، ترکیبات خون، صفات لاشه، اندام های ایمنی و فلور میکروبی روده جوجه های گوشتی با تاکید بر سلامت انسان

این پژوهش با هدف ارزیابی تاثیر پروبیوتیک چند سویه و گیاه بومی پلنگ مش - تحت تاثیر شرایط خاص خاک منطقه رودبار - بر عملکرد رشد، ترکیبات خونی، صفات لاشه، اندام های ایمنی و فلور میکروبی روده جوجه های گوشتی انجام شد. در این آزمایش از ۱۶۰ قطعه جوجه راس ۳۰۸ در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تیمار شامل جیره پایه، جیره پایه + پروبیوتیک (۰.۵ گرم/کیلوگرم)، جیره پایه + پلنگ مش (۱%) و ترکیب پروبیوتیک + پلنگ مش استفاده شد. دوره پرورش ۴۲ روز و خوراک به صورت آزاد در اختیار جوجه ها قرار گرفت. نتایج نشان داد که استفاده از پروبیوتیک و پلنگ مش، به ویژه در تیمار ترکیبی، باعث افزایش معنی دار وزن نهایی، بهبود ضریب تبدیل غذایی و ارتقای کارایی مصرف خوراک شد (P<۰.۰۵). همچنین سطوح کلسترول و تری گلیسرید کاهش یافته و HDL افزایش یافت. افزایشی در وزن نسبی اندام های ایمنی و بهبود فلور میکروبی روده با کاهش E. coli و افزایش لاکتوباسیلوس ها مشاهده شد. این اثرات نشان دهنده هم افزایی قابل توجه پروبیوتیک و ترکیبات فعال ثانویه پلنگ مش می باشد. یافته ها بیانگر نقش بالقوه این افزودنی های طبیعی در تولید گوشت سالم تر، کاهش باکتری های بیماری زا و افزایش ایمنی غذایی انسان است. بنابراین، استفاده از پلنگ مش همراه با پروبیوتیک می تواند راهکاری پایدار و موثر در صنعت طیور باشد.

کلیدواژه ها:

پلنگ مش ، پروبیوتیک ، جوجه گوشتی ، سلامت انسان ، عملکرد رشد