بایوفورتیفیکاسیون به عنوان رویکردی پایدار برای مقابله با سوءتغذیه پنهان و تقویت امنیت غذایی در عصر تغییر اقلیم

سوءتغذیه پنهان ناشی از کمبود ریزمغذی هایی مانند آهن، روی، ید و ویتامین A یکی از چالش های جدی سلامت عمومی است و بیش از دو میلیارد نفر را در جهان تحت تاثیر قرار می دهد. تشدید تغییرات اقلیمی، کاهش ارزش تغذیه ای محصولات و رشد جمعیت، ضرورت استفاده از راهکارهای پایدار برای ارتقای امنیت غذایی را افزایش داده است. در این میان، بایوفورتیفیکاسیون به عنوان رویکردی مبتنی بر اصلاح ژنتیکی، انتخاب افزایشی و مدیریت زراعی، با هدف افزایش غلظت ریزمغذی ها در محصولات اصلی، روشی پایدارتر و قابل دسترس تر از مکمل دهی یا غنی سازی صنعتی محسوب می شود. پژوهش ها نشان داده اند که استفاده از ژن های موثر در جذب، انتقال و ذخیره عناصر مانند NAS، ZIP، VIT، PSY و CrtI سبب افزایش چشمگیر آهن، روی و کاروتنوئیدها در محصولاتی نظیر برنج، گندم، ذرت، سیب زمینی و ارزن شده است. با وجود این پیشرفت ها، موانعی مانند حضور ترکیبات ضدتغذیه ای (فیتات و اگزالات)، محدودیت تنوع ژنتیکی در اندوسپرم غلات، تعاملات پیچیده عناصر و چالش های اجتماعی و سیاست گذاری همچنان پابرجاست. با توجه به تاثیرات منفی تغییر اقلیم بر کیفیت تغذیه ای محصولات، بایوفورتیفیکاسیون راهکاری کلیدی برای توسعه ارقام مغذی و مقاوم به تنش و تقویت امنیت غذایی جهانی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

بایوفورتیفیکاسیون ، ریزمغذی ها ، سوءتغذیه پنهان ، امنیت غذایی ، تغییر اقلیم