کاربرد نانوکودها در افزایش مقاومت گیاهان به تنش خشکی و بهبود کارایی مصرف آب

تنش خشکی یکی از مهم ترین عوامل محدودکننده رشد و عملکرد گیاهان در شرایط اقلیمی کنونی است که به کاهش تولید و کیفیت محصولات کشاورزی منجر می شود. در سال های اخیر، استفاده از نانوکودها به عنوان رویکردی نوین و پایدار برای بهبود تحمل گیاهان به کم آبی مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش های انجام شده بر روی گیاهان مختلف از جمله گندم، برنج، لوبیا، ذرت و گیاه لوبیای خوشه ای نشان داده اند که مصرف برگی یا خاکی نانوکودهای حاوی عناصر روی، آهن، سیلیس و بور سبب بهبود صفات فیزیولوژیک، افزایش فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان نظیر کاتالاز و سوپراکسیددیسموتاز، حفظ محتوای نسبی آب برگ و پایداری غشای سلولی در شرایط خشکی می شود. علاوه بر این، کاربرد نانوکودها موجب افزایش بازده مصرف آب، درصد پروتئین دانه، و بهبود عملکرد دانه در شرایط تنش و آبیاری کامل گردیده است. در میان عناصر مورد بررسی، نانوسیلیکا و نانروی بیشترین تاثیر را در افزایش کارایی مصرف آب و کاهش خسارت ناشی از کم آبی نشان داده اند. در مجموع، نتایج مطالعات مختلف بیانگر نقش موثر نانوکودها در تقویت سازوکارهای فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی گیاهان تحت تنش خشکی و ارتقای پایداری تولید در نظام های کشاورزی سازگار با تغییرات اقلیمی است.

کلیدواژه ها:

نانوکود ، تنش خشکی ، مقاومت گیاه ، کارایی مصرف آب ، آنزیم های آنتی اکسیدان