تجربیات بیماران و پزشکان از حریم خصوصی بیمار و تاثیر آن در مراقبت های بهداشتی اولیه: یک مطالعه کیفی

مقدمه و اهمیت: توجه به حریم خصوصی بیمار در دهه های اخیر عمدتا بر محافظت از داده های پزشکی به صورت الکترونیکی متمرکز شده است. در نتیجه، سایر جنبه های حریم خصوصی بیماران، به ویژه در سطح مراقبت های اولیه سلامت (PHC)، نادیده گرفته شده اند. در تلاش بسیاری از کشورها، از جمله ایران، برای دستیابی به پوشش همگانی سلامت، وجود یک سیستم PHC قوی و در دسترس ضروری است. این وضعیت ممکن است تنشی در تامین حریم خصوصی ایجاد کند، به طوری که بیمارانی که نیاز به افشای اسرار دارند، ممکن است به امکانات دیگری مانند بیمارستان ها مراجعه کنند. این مطالعه با هدف توصیف و بررسی دیدگاه ها و تجربیات بیماران و پزشکان درباره حریم خصوصی در PHC در ایران انجام شده است. طرح و روش ها: برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه های عمیق و مشاهدات استفاده شد. تحلیل داده ها به روش استقرایی و موضوعی انجام گرفت. با کاربران PHC (۱۷ نفر)، پزشکان (۱۷ نفر)، سایر کارکنان PHC (۷ نفر) و افراد غیر استفاده کننده از PHC (۴ نفر) مصاحبه شد. همچنین فعالیت های PHC مورد مشاهده قرار گرفت. نتایج: حریم خصوصی برای هر دو گروه بیماران و پزشکان یک موضوع ضروری و مهم تلقی شد. طراحی و شرایط مراکز PHC، از جمله باز بودن درهای اتاق مشاوره، جدانبودن مناسب اتاق های درمان، و پرسش در مورد علائم بیماران توسط کارکنان در فضاهای مشترک، از عواملی بودند که حریم خصوصی را تضعیف می کردند. محافظت ناکافی از حریم فیزیکی و اطلاعاتی بیماران در طول مراجعه، به روش های مختلفی مانند جلوگیری از اخذ شرح حال دقیق و محدود شدن معاینه فیزیکی مناسب، بر کیفیت مراقبت تاثیر منفی گذاشته است. نتیجه گیری: تامین حریم خصوصی فیزیکی و اطلاعاتی بیماران و پزشکان برای تبدیل PHC به منبع اصلی و قابل اعتماد مراقبت که با ارزش های حریم خصوصی کاربران سازگار باشد ضروری است، اما این موضوع نادیده گرفته شده است. طراحی ساختمان های PHC و دستورالعمل های ارائه مراقبت باید نیازهای حریم خصوصی بیماران و پزشکان را در نظر بگیرند.

کلیدواژه ها:

حریم خصوصی ، مراقبت های اولیه سلامت ، پوشش همگانی سلامت ، کیفیت مراقبت های بهداشتی