موانع و تسهیلات برای کودکان با اختلال بینایی: یک مطالعه کیفی

اختلال بینایی در کودکان در مناطق کم درآمد و با درآمد متوسط شایع است. اگرچه اختلال بینایی می تواند بر رشد کودکان تاثیر بگذارد، بسیاری از آنان با برنامه های مداخله زودهنگام مناسب به پتانسیل کامل خود دست می یابند. اگرچه در سطح جهانی تاکید بیشتری بر رشد اولیه کودک شده است، اما هنوز مشخص نیست که چگونه می توان برنامه های خاصی برای کودکان مبتلا به اختلال بینایی در مناطق کم درآمد و با درآمد متوسط ارائه داد. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل تسهیل کننده و موانع ارائه برنامه تحریک رشدی برای کودکان مبتلا به اختلال بینایی در مناطق روستایی و شهری شهر بیرجند انجام شده است. روش ها ما ۶ گروه متمرکز، ۱۰ مشاهده خانگی و ۲۰ مصاحبه عمیق با مراقبان کودکان زیر ۶ سال مبتلا به اختلال بینایی در مناطق شهری و روستایی ایران انجام دادیم. از راهنماهای موضوعی مربوط به مراقبت، بازی، ارتباط و تغذیه استفاده کردیم. داده های کیفی تحت تحلیل مضمونی قرار گرفتند که شامل قرار دادن مضامین در چارچوب بوم شناختی برونفنبرنر بود. صحت مضامین را از طریق بازخورد شرکت کنندگان تایید کردیم. نتایج مضامین را در چارچوب برونفنبرنر در پنج سطح شناسایی کردیم: ۱) نابینایی به عنوان مانعی برای تحریک و ارتباط، سلامت و نیازهای پیچیده که همگی بر کودک به طور فردی تاثیر می گذارند؛ ۲)درک از اختلال بینایی، توانایی پاسخگویی در سطح ریزسیستم مراقب؛ ۳)حمایت سایر مراقبان در سطح ریزسیستم درون یک میزوسیستم؛ ۴)حمایت سایر متخصصان (دانش، شناسایی و مدیریت کودکان مبتلا به اختلال بینایی، مسئولیت ها و نقش های جنسیتی، ایمنی محیطی و پیش داوری، انگ و حفاظت از کودک همگی در سطح اگزوسیستم. بحث این مطالعه نیازمندی های لازم برای تولید برنامه های معنادار و مناسب جهت حمایت از تغذیه، مراقبت و تحریک اولیه کودکان مبتلا به اختلال بینایی در این و شرایط مشابه آفریقایی را آشکار کرده است. این شامل حمایت از مراقبان برای درک نیازهای رشدی کودکشان، چگونگی برقراری ارتباط بهتر، تغذیه و تحریک کودکشان؛ ارائه توصیه های حساس به مسئولیت های مراقبان و آموزش تخصصی برای حمایت بهتر از مراقبان و مقابله با انگ جامعه است.

کلیدواژه ها:

ایران ، ناتوانی کودکان ، رشد اولیه کودک ، کم درآمد و متوسط درآمد ، کیفی ، اختلال بینایی