تحلیل چالش های بهداشت حرفه ای در محیط های دورکاری و ارائه راهکار برای حفظ سلامت کادر درمان

رشد سریع فناوری های دیجیتال و گسترش خدمات سلامت از راه دور موجب شده است که دورکاری به یکی از الگوهای مهم کار در حوزه سلامت تبدیل شود. این پژوهش با روش مرور نظام مند و تحلیل توصیفی، مقالات منتشرشده در بازه سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ را در پایگاه های معتبر بررسی کرده و پیامدهای دورکاری بر سلامت جسمانی، روانی، خانوادگی و سبک زندگی کادر درمان را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که دورکاری اگرچه با کاهش رفت وآمد، افزایش انعطاف و صرفه جویی زمانی همراه است، اما می تواند چالش های قابل توجهی برای سلامت کارکنان ایجاد کند. در بعد جسمانی، مهم ترین پیامدها شامل افزایش اختلالات اسکلتی–عضلانی، کاهش فعالیت بدنی، خستگی چشمی و تشدید شکایات جسمی در بستر استرس و فرسودگی شغلی است. در بعد روانی، انزوای اجتماعی، کاهش حمایت سازمانی، فشار کاری و مرزهای نامشخص کار و زندگی از عوامل افزایش دهنده استرس، اضطراب و فرسودگی محسوب می شوند. یافته ها همچنین نشان می دهد که دورکاری می تواند بر روابط خانوادگی اثر دوگانه داشته باشد؛ از یک سو موجب انعطاف زمانی و بهبود تعادل کار–زندگی و از سوی دیگر سبب افزایش تعارض نقش، فرسودگی و اختلال در الگوهای مراقبتی شود. در حوزه سبک زندگی نیز تغییرات خواب، کاهش فعالیت بدنی و الگوهای تغذیه ای نامنظم به عنوان پیامدهای رایج شناسایی شدند. بر اساس این نتایج، پژوهش بر ضرورت مداخلات چندسطحی تنظیم ارگونومی محیط کار، برنامه های ارتقای سلامت، حمایت روانی دیجیتال، تقویت مهارت های مدیریتی و تدوین سیاست های سازمانی تاکید دارد. این اقدامات می توانند به کاهش پیامدهای منفی دورکاری و ارتقای سلامت جامع کادر درمان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، سلامت شغلی ، کادر درمان ، بهداشت حرفه ای ، فرسودگی شغلی