تعیین و اولویت بندی معیارهای کلیدی در جانمایی نقاط ایمن شهری (مطالعه موردی: شهرداری استهبان)

افزایش مخاطرات طبیعی و انسان ساخت در شهرهای بزرگ، ضرورت توجه به برنامه ریزی ایمنی شهری و جانمایی مناسب نقاط ایمن را دوچندان کرده است. نقاط ایمن شهری به عنوان فضاهایی برای اسکان موقت، تجمع اضطراری و مدیریت بحران، نقش اساسی در کاهش تلفات انسانی و خسارات مالی ایفا می کنند. با این حال، جانمایی این نقاط نیازمند شناسایی و اولویت بندی معیارهای متعددی است که ابعاد کالبدی، اجتماعی، مدیریتی و محیطی را دربر می گیرد. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و اولویت بندی معیارهای موثر بر جانمایی نقاط ایمن شهری در محدوده شهرداری استهبان با استفاده از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی است. جامعه آماری پژوهش شامل کارشناسان حوزه ایمنی، مدیریت بحران و برنامه ریزی شهری شهرداری استهبان می باشد. داده های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای و پرسشنامه های مقایسات زوجی گردآوری شده است.پس از شناسایی معیارها و زیرمعیارها بر اساس ادبیات پژوهش، ساختار سلسله مراتبی مدل تصمیم گیری تدوین و وزن دهی معیارها با استفاده از روش AHP انجام شد. نتایج نشان داد که معیارهای کالبدی و دسترسی، بیشترین اهمیت را در جانمایی نقاط ایمن شهری دارند و پس از آن معیارهای مدیریتی، اجتماعی و محیطی قرار می گیرند. یافته های این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی علمی برای تصمیم گیری مدیران شهری و برنامه ریزان شهرداری استهبان در راستای ارتقای ایمنی شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ایمنی شهری ، نقاط ایمن ، جانمایی ، فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) ، شهرداری استهبان