تاثیر شدت های متفاوت تمرینات قدرتی مبتنی بر مدل NASM بر ناهنجاری سر به جلو در زنان

مقدمه تعادل اندام فوقانی یکی از مولفه های اساسی در عملکرد حرکتی و پایداری ناحیه گردن–کتف است و هرگونه اختلال در راستای بدنی می تواند موجب کاهش تعادل و افزایش خطر آسیب دیدگی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر دو شدت مختلف تمرینات قدرتی همراه با پروتکل اصلاحی NASM بر تعادل پویا اندام فوقانی انجام شد. تعادل اندام فوقانی برای انجام فعالیت های روزمره و ورزشی ضروری است و با تعامل دقیق سیستم حس عمقی، عضلات تثبیت کننده و وضعیت بدنی مرتبط است. اختلالات پوسچر مانند سر به جلو، شانه های گرد و کایفوز، با تغییر الگوی فعال سازی عضلات و جابه جایی مرکز ثقل موجب کاهش تعادل می شوند[۱] (NASM) با چهار فاز اصلاحی خود یکی از موثرترین رویکردها در اصلاح ناهنجاری های وضعیتی است [۲] و در کنار آن شدت تمرین قدرتی می تواند نقش تعیین کننده ای در نوع سازگاری عصبی–عضلانی داشته باشد[۳]. تاکنون تاثیر هم زمان این دو عامل بر تعادل اندام فوقانی به صورت مقایسه ای بررسی نشده و این پژوهش به این خلا پاسخ می دهد. تعادل اندام فوقانی مفهومی وابسته به کنترل عصبی–عضلانی، حس عمقی و ثبات کتف است و معمولا با آزمون هایی مانند Upper (UQ-YBT) سنجیده می شود [۴]. پوسچر نامناسب فعالیت عضلات تثبیت کننده را مختل کرده و موجب ایجاد الگوهای جبرانی می شود؛ در حالی که تمرینات NASM با ایجاد تعادل عضلانی و بازآموزی حرکتی می توانند پایداری شانه و گردن را بهبود بخشند [۲][۱]. شدت های مختلف تمرین قدرتی نیز پاسخ های متفاوتی در زمینه استقامت، توان و فعال سازی عضلات ایجاد می کنند. [۵] اگرچه مطالعات پیشین داخلی و خارجی هرکدام بخشی از این مباحث را بررسی کرده اند، اما ترکیب همزمان شدت تمرین و مدل اصلاحی NASM هنوز کمتر مطالعه شده است.

کلیدواژه ها:

ثبات کتف ، کنترل عصبی عضلانی ، بازآموزی حرکتی ، سازگاری های تمرینی ، حس عمقی اندام فوقانی