تبیین مکانیسم های تاثیر استراتژی های نوین مدیریت منابع انسانی بر پایداری مدیریت شهری

این پژوهش با هدف تبیین چگونگی تاثیرگذاری استراتژی های نوین مدیریت منابع انسانی (HRM) بر ابعاد سه گانه پایداری شهری (اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی) و ارائه یک مدل مفهومی بومی-جهانی انجام شده است. تمرکز اصلی بر این است که چگونه سرمایه انسانی به عنوان موتور محرک، می تواند شکاف بین سیاست های کلان پایداری و اجرای عملیاتی آن در شهرداری ها را پر کند. این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی (Review-Analytical) با رویکرد ترکیبی است. داده ها از طریق جستجوی سیستماتیک در پایگاه های معتبر بین المللی و پایگاه های داخلی در بازه زمانی مختلف استخراج شدند. پس از غربالگری بر اساس معیارهای ورود و خروج، منابع معتبر مورد تحلیل محتوای کیفی قرار گرفتند. تحلیل ها نشان داد که سه استراتژی کلیدی «چابکی سازمانی»، «یادگیری سازمانی» و «رهبری تحول گرا» به عنوان متغیرهای مستقل، از طریق تقویت «سرمایه انسانی» و «فرهنگ سازمانی»، تاثیر مستقیم و معناداری بر پایداری شهری دارند. همچنین، یافته های بومی نشان داد که در بافت ایران، «ساختار بوروکراتیک»، «محدودیت های بودجه ای» و «فرهنگ سازمانی محافظه کارانه» به عنوان موانع اصلی عمل می کنند که نیازمند اصلاحات سیاستی و ساختاری هستند. گذار از مدیریت منابع انسانی سنتی (اداری-حقوقی) به مدیریت منابع انسانی استراتژیک، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای تحقق مدیریت شهری پایدار است. مدل پیشنهادی این پژوهش نشان می دهد که برای موفقیت در ایران، باید ترکیبی از اصول جهانی (مانند چابکی و یادگیری) با ملاحظات بومی (مانند اصلاح قوانین استخدامی و تقویت رهبری تحول گرا در فرهنگ ایرانی) اتخاذ شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی استراتژیک ، پایداری شهری ، چابکی سازمانی ، رهبری تحول گرا ، مدل تلفیقی ، شهرداری ایران