پیشینه پزشکی در ایران باستان

هدف پژوهش حاضر بررسی جامع پیشینه پزشکی در ایران باستان می باشد ،روش تحقیق حاضر تاریخی-تحلیلی و تطبیقی می باشد .تاریخ نشان داده است ملتهایی زنده ماندهاند که ریشه های فرهنگیشان عمیقتر و دانش و معنویت آنان پربارتر بوده است. سرزمین ایران از دیرباز مرکز برخورد اندیشهها و بروز بارورترین دانشگاههای بشری و زادگاه نامدارترین دانشمندان و متفکران جهان بوده و همواره سهم بزرگی در ارتقاء دانش و پیشرفت علم در میان ملل گوناگون داشته است. در تاریخ پزشکی، که به نظر میرسد قدیمترین تاریخ جهان باشد، نیز از ایرانیان و خدمات آنان به این علم بسیار یاد شده است. در کتاب مقدس زردشتیان، اوستا، از سه گروه درمانگری یا پزشکی نام برده شده است (Av.urvarō.baēšaza-) پزشکی گیاه)، (Av. Kar∂tō. Baēšaza-) پزشکی کارد مانسر پزشکی یا رواندرمانی (-baēšaza.Mąθrō.Av) (بارتولما [Bartholmae،[ ۱۹۶۱م، ص ۴۵۴ )در این کتاب ثریته (-θrita. Av) از خاندان سام (-Sāma. Av )نخستین درمانگر یا پزشک است و اهوره مزدا، خدای بزرگ ایرانیان پیش از اسلام، کاردی مرصع به او عنایت میکند تا با آن عمل کارد پزشکی را انجام دهد. به طور کلی در ایران پیش از اسلام تمامی انواع درمانها از جمله عمل جراحی رواج داشته و حتی بیشتر اعمال جراحی نخستین بار در ایران انجام شده است. از وضعیت پزشکی در دوران هخامنشیان و اشکانیان به واسطه نوشته های مورخان یونانی آگاهی هایی در دست است و از پزشکی دوره ساسانیان اطلاعات خوبی باقی مانده است. در این پژوهش به بخش کوچکی از سهم بزرگ ایرانیان باستان در گسترش و ارتقاء دانش بشری، یعنی به پزشکی و روشهای بهداشتی و درمانی در ایران باستان و تجربیات علمی و عملی ایرانیان در این باره، پرداخته میشود.

کلیدواژه ها:

پزشکی ، گیاه پزشکی ، کاردپزشکی ، مانسرپزشکی ، طبایع چهارگانه.