آسیب شناسی زیرساخت های آموزش مجازی در نظام آموزش و پرورش ایران

این پژوهش با هدف بررسی و آسیب شناسی زیرساخت های آموزش مجازی در نظام آموزش و پرورش ایران انجام شده است. روش پژوهش از نوع مروری بوده و داده ها از طریق بررسی منابع علمی، مقالات، گزارش ها و اسناد مرتبط گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج نشان داد که آموزش مجازی، با وجود نقش مهم خود در تداوم فرایند یاددهی یادگیری، با چالش های متعددی در ابعاد فنی، انسانی، اقتصادی، آموزشی و مدیریتی روبه رو است. یکی از مهم ترین یافته ها، نابرابری در دسترسی به اینترنت، تجهیزات هوشمند و امکانات دیجیتال در میان دانش آموزان مناطق مختلف کشور است که موجب کاهش عدالت آموزشی شده است. همچنین ضعف در کیفیت شبکه های ارتباطی، پایین بودن سطح سواد دیجیتال برخی معلمان و دانش آموزان، محدودیت سامانه های آموزشی، کمبود محتوای الکترونیکی استاندارد و دشواری در برقراری تعامل موثر آموزشی، از دیگر آسیب های اصلی شناسایی شده به شمار می روند. یافته ها همچنین نشان داد که آموزش مجازی، خانواده ها را با فشارهای اقتصادی و مسئولیت های تربیتی بیشتری مواجه ساخته و در حوزه ارزشیابی تحصیلی نیز با مشکلاتی مانند دشواری نظارت و سنجش دقیق یادگیری همراه بوده است. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که آموزش مجازی در ایران، اگرچه ظرفیتی مهم برای استمرار آموزش و بهره گیری از فناوری فراهم کرده، اما اثربخشی آن در گرو تقویت زیرساخت های ارتباطی، ارتقای مهارت های دیجیتال، تولید محتوای مناسب، کاهش نابرابری های آموزشی و تدوین سیاست های منسجم و آینده نگر است. بر این اساس، آموزش مجازی باید به عنوان مکملی هدفمند در کنار آموزش حضوری مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، آموزش مجازی ، آسیب شناسی ، موانع ، راهکارها