بررسی ارتباط احساس تعلق به مدرسه با سلامت روان و شاخص های شادکامی دانش آموزان

احساس تعلق به مدرسه، به عنوان پیوندی عاطفی و شناختی میان دانش آموز و محیط آموزشی، عاملی حیاتی در کیفیت تجربه تحصیلی و رفاه روانی فرد است. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط احساس تعلق به مدرسه با سلامت روان و شاخص های شادکامی دانش آموزان انجام شده است. روش شناسی این پژوهش از نوع کیفی و کتابخانه ای بوده که با تحلیل محتوای منابع معتبر علمی، به تبیین نقش محوری احساس تعلق در شکوفایی دانش آموزان پرداخته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که احساس تعلق، مکانیزمی میانجی در کاهش اضطراب، افزایش خودکارآمدی و ارتقای تاب آوری روانی ایفا می کند. دانش آموزانی که در محیط مدرسه احساس امنیت، پذیرش و ارزشمندی دارند، به طور معناداری از شاخص های شادکامی نظیر رضایت از زندگی، امید به آینده و هیجانات مثبت پایدارتر برخوردارند. نتایج حاکی از آن است که مولفه هایی همچون روابط حمایتی معلم-دانش آموز، جو دموکراتیک و مشارکتی مدرسه، دوستی های سالم با همسالان و عدالت آموزشی، مهم ترین پیشران های شکل گیری این احساس تعلق هستند. این پژوهش بر این باور است که احساس تعلق تنها یک متغیر جانبی نیست، بلکه پیش نیاز اساسی برای یادگیری موثر، پیشگیری از رفتارهای پرخطر و تضمین سلامت روان و شادکامی در دوران نوجوانی محسوب می شود. در نهایت، با تاکید بر تغییر نگرش نظام های آموزشی به رویکردهای انسان محور و جامعه مدار، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران و کادر آموزشی، ایجاد و تقویت احساس تعلق را در اولویت برنامه های راهبردی مدرسه قرار دهند تا از این طریق به محیطی بانشاط و امن برای رشد همه جانبه دانش آموزان دست یابند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، احساس تعلق ، شادکامی ، سلامت روان