بررسی تفکر انتقادی به عنوان یکی از شایستگی های بنیادین قرن بیست ویکم و جایگاه آن در آموزش دوره ابتدایی

یافته ها نشان داد که پرورش تفکر انتقادی در دوره ابتدایی، فرایندی تک بعدی و وابسته به یک عامل آموزشی خاص نیست، بلکه در بستر تعامل هم زمان محیط یادگیری باز، تربیت اخلاقی مبتنی بر استدلال و استفاده هدفمند از فناوری های دیجیتال شکل می گیرد. تحلیل داده ها آشکار ساخت که محیط های آموزشی برخوردار از امنیت روانی و مشارکت فعال، زمینه بروز پرسش گری و بازاندیشی شناختی را فراهم می سازند و این ویژگی ها، نقش تعیین کننده ای در فعال سازی فرایندهای تفکر انتقادی دارند. نتایج همچنین نشان داد که تلفیق گفت وگوی اخلاقی با فعالیت های آموزشی، موجب تعمیق قضاوت مسئولانه و افزایش توان تحلیل موقعیت های پیچیده در کودکان می شود و تفکر انتقادی را از سطح مهارتی شناختی به سطحی تربیتی ارتقا می دهد. از سوی دیگر، فناوری های دیجیتال زمانی اثربخش ارزیابی شدند که به عنوان ابزار تحلیل، مقایسه و تصمیم گیری مورد استفاده قرار گرفتند و نه صرفا وسیله انتقال محتوا. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که آموزش تفکر انتقادی در دوره ابتدایی نیازمند رویکردی یکپارچه است که در آن طراحی محیط یادگیری، شیوه های تربیتی و ابزارهای آموزشی در هماهنگی کامل با یکدیگر عمل کنند تا زمینه شکل گیری نسلی اندیشمند، مسئول و تحلیل گر فراهم شود

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، آموزش ابتدایی ، محیط یادگیری ، تربیت اخلاقی ، فناوری های دیجیتال