تاثیر روش تدریس فعال بر یادگیری پایدار دانش آموزان دوره ابتدایی

یادگیری پایدار به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی، مستلزم به کارگیری روش های تدریسی است که مشارکت فعال دانش آموزان را در فرآیند یاددهی–یادگیری تقویت کند. روش تدریس فعال با تاکید بر نقش محوری یادگیرنده، زمینه تعامل، تفکر، حل مسئله و یادگیری معنادار را فراهم می سازد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش تدریس فعال بر یادگیری پایدار دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش به روش توصیفی–تحلیلی (مروری) انجام شده و با بررسی و تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط، نقش روش های تدریس فعال در افزایش ماندگاری یادگیری مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد به کارگیری روش تدریس فعال موجب افزایش انگیزه یادگیری، درک عمیق تر مفاهیم درسی، تقویت مهارت های شناختی و در نهایت ارتقای یادگیری پایدار در دانش آموزان ابتدایی می شود. بر این اساس، استفاده هدفمند از روش های تدریس فعال در کلاس های درس دوره ابتدایی می تواند به عنوان راهکاری موثر در بهبود کیفیت آموزش و تحقق یادگیری پایدار مورد توجه معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، یادگیری پایدار ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری معنادار ، مشارکت کلاسی