بررسی رابطه بین تنظیم شناختی هیجان و تاب آوری روانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تنظیم شناختی هیجان و تاب آوری روانی در جمعیت بزرگسال انجام شد. مبنای نظری تحقیق بر رویکردهای شناختی–احساسی و مطالعات تاب آوری قرار دارد؛ به ویژه دیدگاه هایی که تنظیم شناختی هیجان را به عنوان عاملی تعیین کننده در توانمندی مقابله با استرس و بازگشت به تعادل روانی معرفی می کنند. طرح پژوهش توصیفی–همبستگی بود و جامعه ی آماری را بزرگسالان ۱۸ تا ۶۰ سال تشکیل دادند. در این طرح، یک نمونه ی ۱۰۰ نفری با روش نمونه گیری در دسترس از میان ساکنان شهری انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (CERQ) و مقیاس تاب آوری کونور-دیویدسون (CD-RISC) بودند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار آماری تحلیل شدند. یافته های فرضی نشان دادند که مولفه های سازگار تنظیم شناختی هیجان (مانند ارزیابی مجدد مثبت، پذیرش و تمرکز مجدد بر برنامه ریزی) با سطح بالاتری از تاب آوری روانی همبستگی مثبت و معنادار دارند، در حالی که مولفه های ناسازگار (مانند نشخوار فکری و فاجعه سازی) همبستگی منفی با تاب آوری نشان دادند. همچنین تحلیل رگرسیونی حاکی از آن بود که ترکیبی از مولفه های مثبت تنظیم شناختی می تواند سهم معناداری از واریانس تاب آوری را پیش بینی کند. بر اساس این نتایج، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی مبتنی بر تقویت راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در جمعیت بزرگسال توسعه یابند تا تاب آوری و سازگاری روانی در شرایط استرس زا افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

تنظیم شناختی هیجان ، تاب آوری روانی ، CERQ ، CD-RISC ، بزرگسالان