«اثربخشی روش تدریس مبتنی بر داستان گویی دیجیتال (Digital Storytelling) بر افزایش اشتیاق تحصیلی و خلاقیت ادبی در درس فارسی»

تحولات فناوری های دیجیتال در سال های اخیر زمینه ساز ظهور رویکردهای نوین آموزشی شده است که یکی از مهم ترین آن ها داستان گویی دیجیتال است. داستان گویی دیجیتال با ترکیب روایت، تصویر، صدا، موسیقی و فناوری های چندرسانه ای، بستری تعاملی برای یادگیری فراهم می کند و می تواند در دروس علوم انسانی به ویژه درس فارسی نقش موثری ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی روش تدریس مبتنی بر داستان گویی دیجیتال بر افزایش اشتیاق تحصیلی و خلاقیت ادبی دانش آموزان در درس فارسی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از مبانی نظری مرتبط با یادگیری سازنده گرا، یادگیری چندرسانه ای و نظریه اشتیاق تحصیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که داستان گویی دیجیتال از طریق افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت تخیل، ارتقای مهارت های نوشتاری و ایجاد پیوند عاطفی با محتوا می تواند به شکل معناداری اشتیاق تحصیلی و خلاقیت ادبی را افزایش دهد. همچنین نتایج حاکی از آن است که این روش تدریس، با ایجاد فرصت برای تولید محتوای اصیل توسط دانش آموزان، زمینه بروز تفکر واگرا و آفرینش ادبی را تقویت می کند. در نهایت، پیشنهاد می شود که معلمان فارسی با بهره گیری هدفمند از داستان گویی دیجیتال، محیطی پویا و خلاق در کلاس درس ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

داستان گویی دیجیتال ، اشتیاق تحصیلی ، خلاقیت ادبی ، درس فارسی ، یادگیری چندرسانه ای ، روش های نوین تدریس