اثربخشی مداخله های مبتنی بر روان شناسی مثبت گرا (امید، تاب آوری و خوش بینی) بر بهزیستی تحصیلی و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله های مبتنی بر مولفه های روان شناسی مثبت گرا بر افزایش بهزیستی تحصیلی و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات در سال های اخیر، افزایش فشارهای تحصیلی، رقابت های آموزشی و انتظارات اجتماعی موجب رشد پدیده فرسودگی تحصیلی در میان دانش آموزان شده است. در مقابل، رویکرد روان شناسی مثبت گرا با تمرکز بر تقویت توانمندی های فردی نظیر امید، تاب آوری و خوش بینی، راهبردی پیشگیرانه و ارتقایی برای بهبود سلامت روان و عملکرد تحصیلی ارائه می دهد. هدف نظری و تجربی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد برنامه های آموزشی مبتنی بر امید، تاب آوری و خوش بینی، از طریق تقویت انگیزش درونی، بازسازی شناختی، افزایش خودکارآمدی و ارتقای مهارت های مقابله ای، به طور معناداری موجب افزایش بهزیستی تحصیلی و کاهش خستگی هیجانی، بدبینی نسبت به مدرسه و احساس ناکارآمدی می شوند. نتایج حاکی از آن است که مداخلات مثبت گرا نه تنها نقش درمانی بلکه کارکرد پیشگیرانه نیز دارند و می توانند به عنوان بخشی از برنامه های رسمی آموزش وپرورش برای ارتقای سلامت روان دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرند

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، امید ، تاب آوری ، خوش بینی ، بهزیستی تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی ، مداخلات آموزشی