بازآفرینی تدریس متون ادبی با رویکرد یادگیری معنادار در کلاس های درس فارسی

هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل چگونگی بازآفرینی تدریس متون ادبی در کلاس های درس فارسی بر اساس رویکرد یادگیری معنادار است. مسئله اصلی این پژوهش، غلبه شیوه های حافظه محور و توضیح محور در آموزش ادبیات فارسی و پیامدهای آن بر سطحی نگری در فهم متون ادبی است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای نظریه یادگیری معنادار David Paul Ausubel (۱۹۶۸) و گسترش های بعدی آن در حوزه سازمان دهی مفهومی دانش توسط Joseph Donald Novak (۲۰۱۰) و دیدگاه های مرتبط با یادگیری فعال Richard E. Mayer (۲۰۲۰) استوار است. همچنین در حوزه آموزش ادبیات فارسی از دیدگاه های حسن ذوالفقاری (۱۳۹۸) و محمود فتوحی رودمعجنی (۱۴۰۰) بهره گرفته شده است.این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. یافته ها نشان داد که تحقق یادگیری معنادار در تدریس متون ادبی مستلزم تغییر نقش معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر یادگیری، فعال سازی دانش پیشین دانش آموزان، استفاده از روش های تعاملی و بهره گیری از ابزارهایی مانند نقشه مفهومی است. نتایج حاکی از آن است که این رویکرد می تواند به درک عمیق تر متون ادبی، افزایش انگیزش تحصیلی و تقویت مهارت های تفسیری و تحلیلی دانش آموزان منجر شود. در مجموع، بازآفرینی تدریس متون ادبی با رویکرد یادگیری معنادار می تواند گامی موثر در ارتقای کیفیت آموزش زبان و ادبیات فارسی و تحقق یادگیری پایدار و عمیق در کلاس های درس باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، تدریس متون ادبی ، آموزش زبان و ادبیات فارسی ، دانش پیشین ، نقشه مفهومی ، روش های تعاملی