تاثیر روابط معلم-دانش آموز بر انگیزش تحصیلی و پویایی کلاس درس در میان دانش آموزان

تعاملات بین فردی در محیط های آموزشی به عنوان یکی از اصلی ترین ارکان شکل گیری تجارب یادگیری و تحول شخصیت فراگیران شناخته می شود. هدف از پژوهش مروری حاضر، بررسی جامع و تحلیل نظام مند تاثیر روابط معلم-دانش آموز بر انگیزش تحصیلی و پویایی کلاس درس در میان دانش آموزان است. روش پژوهش در این مطالعه بر مبنای رویکرد مروری-تحلیلی استوار بوده و پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی جهت دستیابی به متون علمی و تجربی مرتبط مورد واکاوی قرار گرفته اند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که کیفیت روابط عاطفی، کلامی و پداگوژیکی میان معلمان و فراگیران، پیش بین کننده مستقیم و نیرومند سطوح انگیزش تحصیلی درونی و تعهد به یادگیری در دانش آموزان است. معلمان با اتخاذ سبک های ارتباطی باز، دموکراتیک و حمایت گر، جو روانی امنی را ایجاد می کنند که نیازهای اساسی روان شناختی دانش آموزان نظیر حس خودپیروی و شایستگی را ارضا کرده و اضطراب تحصیلی آن ها را به طور معناداری کاهش می دهد. علاوه بر این، روابط مثبت معلم-دانش آموز به عنوان یک تسهیل گر ساختاری در جهت پویایی کلاس درس عمل کرده و الگوهای تعاملات گروهی، همیاری و تسهیم دانش میان همسالان را بهبود می بخشد. گذر از سیستم های ارزشیابی سنتی صلب به سمت الگوهای توصیفی و نوآورانه ، بستری متناسب برای تعمیق این روابط سازنده فراهم می آورد. بر اساس نتایج این مرور جامع، می توان استنتاج کرد که اثربخشی فناوری های نوپدید آموزشی نیز در گرو وجود یک رابطه انسانی منسجم و پویا میان معلم و دانش آموز است. در نهایت، توجه به بسترهای آموزش مهارتی معلمان در حوزه هوش عاطفی و مدیریت ارتباطی به عنوان راهبردی بنیادین پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

روابط معلم-دانش آموز ، انگیزش تحصیلی ، پویایی کلاس ، سبک های ارتباطی ، تعاملات بین فردی.