بررسی علت های ریشه ای تمرکزگرایی در نظام آموزش و پرورش ایران و جهان

پژوهش حاضر مروری بر علل ریشه ای تمرکزگرایی در نظام آموزش و پرورش ایران و دیگر جوامع جهانی است که اهمیت آن در آسیب ها و چالش های توسعه فراگیر و عدالت آموزشی برجسته می باشد. هدف اصلی این مطالعه تحلیل نظریه ها و الگوهای فرهنگی، ساختاری، روانشناختی و اجتماعی موثر بر شکل گیری تمرکزگرایی در سیستم های آموزشی است، تا بتوان زمینه های رفتاری، فرهنگی و نهادی این پدیده را شناسایی نمود. بر مبنای مروری بر منابع داخلی و خارجی، یافته ها نشان می دهد که تمرکزگرایی فرایندی چندعلتی است که فرآیندهای تاریخی، ساختارهای حکومتی، باورهای فرهنگی، میزان سطح مشارکت ذینفعان و میزان تمرکز قدرت در نظام های سیاسی و آموزشی نقش کلیدی در آن دارند. این پژوهش با واکاوی نظریه های مرتبط، اهمیت فرهنگ مدرن، ساختارهای اقتدار و ابعاد روانشناختی مدیران و معلمان را برای تبیین پدیده تمرکزگرایی برجسته می سازد و در نتیجه، پیشنهاد می کند اصلاحات ساختاری و فرهنگی هم راستا با توسعه مشارکتی و تحول نهادی می تواند نقش موثری در کاهش تمرکزگرایی و ارتقاء کیفیت آموزش ایفا کند. نتایج حاکی از آن است که فهم عمیق علل ریشه ای در حوزه های فرهنگی، اجتماعی و مدیریتی، راهکارهای کارآمدتری برای سیاست گذاری های آموزشی و ارتقای نظام های تعلیم و تربیت فراهم می آورد، تا در قالب نگرشی بین المللی، همگام با تحولات جهانی، توسعه عدالت و کارایی در حوزه آموزش محقق گردد.

کلیدواژه ها:

علت های ریشه ای ، تمرکزگرایی ، نظام آموزش و پرورش ، عوامل ساختاری ، نظام های آموزشی