کاربرد رویکردهای نوین تدریس در آموزش ادبیات فارسی در دوره دبیرستان و تاثیر آن بر درک و علاقه مندی دانش آموزان

آموزش ادبیات فارسی در دوره دبیرستان نقش مهمی در تقویت هویت فرهنگی، پرورش ذوق هنری و رشد مهارت های زبانی دانش آموزان دارد. شیوه های سنتی تدریس که اغلب مبتنی بر حفظ کردن مطالب و انتقال یک سویه دانش هستند، گاه موجب کاهش انگیزه و علاقه مندی دانش آموزان به متون ادبی می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکردهای نوین تدریس بر میزان درک متون ادبی و افزایش علاقه مندی دانش آموزان دبیرستانی به ادبیات فارسی انجام شده است. در این پژوهش از روش توصیفی تحلیلی استفاده شده و داده ها از طریق بررسی منابع علمی، تحلیل شیوه های تدریس و مشاهده تجربیات آموزشی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد استفاده از روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، تحلیل خلاقانه متن، بهره گیری از داستان گویی و استفاده از فناوری های آموزشی می تواند موجب درک عمیق تر مفاهیم ادبی و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس شود. همچنین این روش ها زمینه پرورش تفکر انتقادی و خلاقیت ادبی را فراهم می کنند. یافته های پژوهش نشان می دهد تغییر رویکرد از آموزش صرفا انتقالی به آموزش تعاملی و دانش آموز محور می تواند تاثیر چشمگیری در بهبود کیفیت آموزش ادبیات فارسی در دبیرستان داشته باشد.واژگان کلیدی: آموزش ادبیات فارسی، دبیرستان، روش های نوین تدریس، درک متون ادبی