مدرسه به عنوان اولین تجربه مدیریت زمان انسان

زمان به عنوان یکی از بنیادی ترین مولفه های زندگی انسانی، نه تنها یک واقعیت عینی و فیزیکی، بلکه سازه ای اجتماعی، فرهنگی و تربیتی است که شیوه ادراک و مدیریت آن در طول زندگی فرد شکل می گیرد. انسان از بدو تولد به تدریج با مفهوم زمان آشنا می شود، اما نخستین مواجهه نظام مند، رسمی و ساختارمند او با زمان، معمولا در نهاد مدرسه رخ می دهد. مدرسه به عنوان یک نهاد اجتماعی تربیتی، با استفاده از برنامه های زمانی دقیق، ساعات مشخص ورود و خروج، زنگ های درسی، تکالیف زمان بندی شده و تقویم آموزشی، نخستین الگوی رسمی مدیریت زمان را به کودک معرفی می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و میان رشته ای در حوزه علوم انسانی، به بررسی مدرسه به عنوان اولین تجربه مدیریت زمان انسان می پردازد و نقش آن را در شکل دهی نگرش، عادت ها و مهارت های زمانی دانش آموزان تحلیل می کند. در این پژوهش تلاش شده است با بهره گیری از دیدگاه های علوم تربیتی، روان شناسی رشد، جامعه شناسی آموزش و نظریه های مدیریت زمان، نشان داده شود که مدرسه چگونه می تواند بستری برای پرورش سواد زمانی یا بالعکس، منبعی برای اضطراب زمانی و بی نظمی در ادراک زمان باشد. نتایج این بررسی می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران نظام آموزش وپرورش ایران راهگشا باشد و زمینه ساز بازاندیشی در شیوه های زمان بندی آموزشی شود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها:مدرسه ، مدیریت زمان ، علوم تربیتی ، جامعه پذیری زمانی ، دانش آموز ، آموزش وپرورش ایران