بررسی ارتباط کیفیت فضاهای ورزشی مدارس با یادگیری مهارت های حرکتی و سلامت جسمانی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط کیفیت فضاهای ورزشی مدارس با یادگیری مهارت های حرکتی و سلامت جسمانی دانش آموزان انجام شد. فضاهای ورزشی مدارس (شامل سالن های ورزشی، زمین های بازی، تجهیزات ورزشی، و ایمنی محیط) یکی از مهم ترین عوامل محیطی موثر بر یادگیری مهارت های حرکتی و سلامت جسمانی دانش آموزان محسوب می شوند . با این حال، در بسیاری از مدارس ایران، فضاهای ورزشی از نظر کمی و کیفی با استانداردهای ملی و بین المللی فاصله زیادی دارند. در این مطالعه توصیفی-همبستگی و میدانی، ۳۲۰ دانش آموز پسر پایه هفتم (۱۵۰ نفر از مدارس با فضای ورزشی نامناسب و ۱۷۰ نفر از مدارس با فضای ورزشی مناسب) از ۸ مدرسه متوسطه شهر تهران به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل چک لیست ارزیابی کیفیت فضاهای ورزشی (محقق ساخته، با پایایی ۹۲/۰)، آزمون مهارت های حرکتی بنیادی (شامل ۶ مهارت جابجایی و ۶ مهارت کنترل شیء)، و آزمون سلامت جسمانی (شامل شاخص توده بدنی، استقامت قلبی-تنفسی، انعطاف پذیری، و قدرت عضلانی) بود (امیری و همکاران، ۱۴۰۰). یافته های تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که بین دانش آموزان مدارس با فضای ورزشی مناسب و نامناسب از نظر مهارت های حرکتی و سلامت جسمانی تفاوت معناداری وجود دارد. به طور خاص، دانش آموزان مدارس با فضای ورزشی مناسب نمرات بالاتری در مهارت های جابجایی و مهارت های کنترل شیء داشتند. همچنین، این دانش آموزان شاخص توده بدنی مطلوب تر، استقامت قلبی-تنفسی بالاتر، و انعطاف پذیری بیشتری داشتند . نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که کیفیت فضاهای ورزشی (به ویژه «دسترسی به تجهیزات ورزشی» و «ایمنی محیط») به طور معناداری یادگیری مهارت های حرکتی و سلامت جسمانی را پیش بینی می کند. در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که سرمایه گذاری در بهبود کیفیت فضاهای ورزشی مدارس نه تنها به یادگیری بهتر مهارت های حرکتی کمک می کند، بلکه تاثیر مستقیم بر کاهش چاقی، بهبود آمادگی قلبی-تنفسی، و ارتقای سلامت عمومی دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

فضاهای ورزشی مدارس ، مهارت های حرکتی ، سلامت جسمانی ، آمادگی جسمانی ، یادگیری حرکتی.