چگونه توانستم اختلال نوشتن (دیسگرافیا) س. ر، دانش آموز پایه دوم، را برطرف کنم؟

پایه دوم ابتدایی، دوره حساس تثبیت مهارت های پایه نوشتن است. اختلال نوشتن (دیسگرافیا) یکی از ناتوانی های یادگیری است که با وجود هوش طبیعی و فرصت های آموزشی مناسب، خود را به صورت مشکلاتی در شکل دهی حروف، فاصله گذاری نادرست، ناتوانی در کپی برداری صحیح و ضعف در جمله نویسی نشان می دهد. در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴، با مشاهده علائم اختلال نوشتن در یکی از دانش آموزان کلاس دوم به نام سوژین رستار، این مسئله را به عنوان یک چالش جدی در فرآیند یاددهی-یادگیری شناسایی کردم. هدف از این پژوهش، کاهش مشکلات نوشتاری سوژین و ایجاد توانایی نوشتن حروف، کلمات و جملات ساده برای او بود. پس از جمع آوری اطلاعات با استفاده از روش های مشاهده، مصاحبه با والدین و همکاران، و مطالعه منابع علمی معتبر، علل اصلی اختلال شامل زمینه ژنتیکی، عدم تشخیص به موقع در پایه اول، روش های نامناسب آموزشی در منزل و کمبود اعتماد به نفس شناسایی شد. سپس راهکارهایی چون آموزش به شیوه چندحسی، بهره گیری از روش SRSD، تمرینات حسی-حرکتی، بازی های آموزشی نوشتاری و همکاری نزدیک با والدین طراحی و اجرا گردید. نتایج اجرای راهکارها نشان دهنده کاهش چشمگیر مشکلات نوشتاری، افزایش مهارت تشخیص و نوشتن حروف، بهبود دستخط، توانایی نوشتن جملات کوتاه و ایجاد اشتیاق برای نوشتن در سوژین بود.کلیدواژه ها: اختلال نوشتن، دیسگرافیا، دانش آموز پایه دوم، روش چندحسی، SRSD، بازی درمانی، مشارکت والدین.