نقش هم افزایی مدرسه و خانواده در بهبود کیفیت آموزش دانش آموزان در عصر دیجیتال

مشارکت و هم افزایی خانواده و مدرسه از دیرباز به عنوان یکی از تعیین کننده ترین عوامل موفقیت تحصیلی دانش آموزان شناخته شده است؛ اما ظهور فناوری های دیجیتال، ماهیت، ابزارها و گستره این رابطه را به گونه ای بنیادین دگرگون کرده است. هدف مقاله حاضر، مرور نظام مند ادبیات پژوهشی مربوط به هم افزایی مدرسه و خانواده و تبیین نقش آن در بهبود کیفیت آموزش دانش آموزان در عصر دیجیتال است. بدین منظور، مقالات و کتاب های معتبر منتشرشده در پایگاه های علمی داخلی و خارجی با کلیدواژه های مرتبط جست وجو، غربالگری و تحلیل شدند. یافته های این مرور نشان می دهد که نخست، بر پایه چارچوب های نظری برونفن برنر، اپستاین و کلمن، هم افزایی خانه و مدرسه فراتر از همکاری مقطعی، نوعی «مسئولیت مشترک» در قبال یادگیری است؛ دوم، شواهد فراتحلیلی به طور همگرا حاکی از تاثیر معنادار مشارکت والدین بر پیشرفت تحصیلی، انگیزش و سلامت روانی-اجتماعی دانش آموزان است؛ سوم، فناوری های دیجیتال از سامانه های مدیریت یادگیری تا پیام رسان ها ظرفیت کم سابقه ای برای ارتباط دوسویه، مستمر و شخصی سازی شده میان معلمان و والدین فراهم کرده اند، اما در غیاب سواد دیجیتال والدین و سیاست گذاری سنجیده، می توانند شکاف های موجود را تعمیق کنند؛ و چهارم، تجربه آموزش از راه دور در دوران همه گیری کووید-۱۹ (و در ایران، سامانه شاد) نقش جبران ناپذیر خانواده را در تداوم یادگیری آشکار ساخت. در پایان، الگویی مفهومی مشتمل بر چهار مولفه «ارتباط دوسویه دیجیتال»، «توانمندسازی والدین»، «رهبری مشارکت جوی مدرسه» و «عدالت در دسترسی» برای تحقق هم افزایی اثربخش پیشنهاد و دلالت هایی برای سیاست گذاران، مدیران مدارس و پژوهشگران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هم افزایی خانه و مدرسه ، مشارکت والدین ، کیفیت آموزش ، عصر دیجیتال ، سواد دیجیتال ، فناوری آموزشی