ارزیابی تحلیلی اثر مکش بافتی بر ظرفیت باربری لرزه ای پی های سطحی در خاک های غیراشباع

گستردگی مناطق خشک و نیمه خشک، لزوم بازنگری در فرض های کلاسیک مکانیک خاک مبنی بر اشباع یا خشک بودن کامل محیط های متخلخل را ایجاب می کند. در این اقلیم ها، مکش بافتی در خاک های غیراشباع به عنوان یک مولفه مقاومتی موثر، نقش بسزایی در ارتقای ظرفیت باربری و سختی لرزه ای پی های سطحی ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تحلیلی اثر متقابل مکش بافتی و بارهای دینامیکی بر ظرفیت باربری لرزه ای تدوین شده است. روش تحقیق بر پایه توسعه تحلیلی روابط پایه مکانیک خاک های غیراشباع، شامل تلفیق مدل مقاومت برشی توسعه یافته با رویکرد شبه استاتیک، روش خط صفر کرنش و مدل پایه بارسلونا استوار است. در این راستا، چسبندگی ظاهری به عنوان تابعی از منحنی مشخصه آب-خاک در معادلات جایگذاری شده و اثر تفکیک شده ضرایب اینرسی سازه و خاک مورد تحلیل ریاضی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که افزایش مکش بافتی موجب بهبود قابل توجه مدول برشی حداکثر و ظرفیت باربری گردیده و مکانیسم گسیختگی لرزه ای را نسبت به حالت خشک محدودتر می سازد. با این وجود، افت ناگهانی رطوبت می تواند این حاشیه ایمنی را به شدت مستهلک نماید. در نهایت پیشنهاد می شود متغیرهای مرتبط با خاک غیراشباع در قالب ضرایب اصلاحی در آیین نامه های طراحی لرزه ای لحاظ گردند.

کلیدواژه ها:

ظرفیت باربری لرزه ای ، خاک غیراشباع ، مکش بافتی ، رویکرد شبه استاتیک ، مدل بارسلونا.