تاثیر گذاری روایت و داستان های کهن ایرانی در انیمیشن بر روی شخصیت کودکان ایرانی

هدف این مقاله بررسی تاثیرگذاری روایت و داستان های کهن ایرانی در انیمیشن بر شخصیت کودکان ایرانی است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و کمی (آمیخته) و با استفاده از روش تحلیل محتوای مضمونی و شبه آزمایشی طراحی شده است. یافته های نظری نشان می دهد که داستان های کهن ایرانی نظیر شاهنامه، کلیله و دمنه، مثنوی معنوی و قصه های عامیانه، سرشار از شخصیت های چندلایه، بن مایه های اخلاقی و نمادهای هویت بخش هستند که ظرفیت بالایی برای اقتباس انیمیشنی دارند. از منظر روان شناسی رشد، نظریه یادگیری اجتماعی و کهن الگوهای یونگ، کودک از طریق مشاهده و هم ذات پنداری با شخصیت های داستانی، ارزش ها و الگوهای رفتاری خود را شکل می دهد. انیمیشن های مبتنی بر داستان های کهن ایرانی می توانند بر مولفه هایی چون هویت ملی، خودپنداره، رشد اخلاقی، همدلی، شجاعت، تاب آوری و کاهش آسیب پذیری در برابر فرهنگ بیگانه تاثیر مثبت و عمیقی بگذارند. با این حال، صنعت انیمیشن ایران با چالش هایی نظیر ضعف پژوهش های میان رشته ای، نبود استانداردهای بومی روان شناسی کودک، غلبه رویکردهای تجاری و تقلیدی و فاصله زبانی متون کهن با درک کودک امروز مواجه است. در پایان، پیشنهادهایی از جمله تدوین اصول فیلمنامه نویسی کودک محور، همکاری روان شناسان و ادبیات پژوهان با انیماتورها، بهره گیری از قالب های نوین روایت و توجه به سن مخاطب ارائه شده است. بازآفرینی علمی و هنری داستان های کهن در انیمیشن، یک ضرورت فرهنگی و تربیتی برای رشد شخصیت کودکان ایرانی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

داستان های کهن ایرانی ، انیمیشن ، شخصیت کودک ، هویت فرهنگی ، اقتباس کودک محور