تاثیر برنامه ریزی درسی مشارکتی بر مهارت های اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه ریزی درسی مشارکتی بر مهارت های اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مبتنی بر برنامه ریزی درسی مشارکتی قرار گرفت، در حالی که گروه گواه آموزش معمول را دریافت کرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (۱۹۹۰) بود که روایی و پایایی آن تایید شد. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که برنامه ریزی درسی مشارکتی بر مهارت های اجتماعی دانش آموزان و مولفه های آن شامل همکاری، ابراز وجود، همدلی و خودکنترلی تاثیر مثبت و معناداری داشته است (۰/۰۰۱>p). بر اساس نتایج این پژوهش، می توان گفت که برنامه ریزی درسی مشارکتی با ایجاد فرصت های تعامل گروهی، تقویت ارتباطات بین فردی و افزایش مسئولیت پذیری، نقش موثری در ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان دارد؛ بنابراین پیشنهاد می شود که طراحان برنامه درسی و معلمان از رویکرد مشارکتی در فرایند یاددهی-یادگیری استفاده بیشتری به عمل آورند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی مشارکتی ، مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان ، یادگیری مشارکتی ، همکاری