نقش بازی و شبیه سازی در تدریس مفاهیم انتزاعی در دوره ابتدایی رضا امینی

دوره ابتدایی، دوران حساسی برای شکل گیری بنیادهای شناختی کودکان است. با این حال، بسیاری از مفاهیم درسی در این دوره به دلیل ماهیت انتزاعی خود، برای درک مستقیم و ملموس دانش آموزان دشوار هستند. بازی و شبیه سازی به عنوان دو رویکرد آموزشی فعال و تجربی، ابزارهای قدرتمندی برای تبدیل این مفاهیم انتزاعی به تجربیات عینی و قابل لمس فراهم می آورند. این مقاله با هدف بررسی نقش بازی و شبیه سازی در تدریس مفاهیم انتزاعی در دوره ابتدایی به روش مرور نظام مند و تحلیل شواهد تجربی نگاشته شده است. ابتدا مفهوم «انتزاع» در برنامه درسی دوره ابتدایی و چالش های مرتبط با آن تبیین می شود. سپس مبانی نظری شامل نظریه رشد شناختی پیاژه، نظریه فرهنگی-تاریخی ویگوتسکی، فلسفه تجربه دیویی و هرمنوتیک بازی گادامر مرور می گردد. در ادامه، سه دسته اصلی از رویکردهای بازی محور شامل بازی های فیزیکی و نمایشی (نظیر ایفای نقش و Conceptual PlayWorld)، بازی های دیجیتال و شبیه سازی های تعاملی (از جمله Minecraft و شبیه سازی های علمی)و بازی های رومیزی و کارتی معرفی و تحلیل می شوند. یافته های پژوهش های تجربی نشان می دهند که این رویکردها از طریق سازوکارهایی چون تجسم سازی، قیاس و استعاره، یادگیری از طریق خطا در محیطی امن، و فعال سازی تخیل و قصه پردازی، به طور معناداری درک مفاهیم انتزاعی را تسهیل می کنند. نتیجه نهایی آنکه بازی و شبیه سازی نه یک «وقفه تفریحی» در فرآیند یادگیری، بلکه هسته مرکزی یک رویکرد آموزشی موثر برای آموزش مفاهیم انتزاعی به کودکان دوره ابتدایی هستند.

کلیدواژه ها:

بازی ، شبیه سازی ، مفاهیم انتزاعی ، دوره ابتدایی ، آموزش فعال ، یادگیری مبتنی بر بازی