مروری بر نقش روش تدریس همیاری در بهبود روابط بین فردی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

چکیده مقاله حاضر به مرور نقش روش تدریس همیاری در بهبود روابط بین فردی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. روش همیاری به عنوان یکی از رویکردهای سازنده گرا، یادگیری را در بستر تعاملات مثبت گروهی معنا می کند. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که این روش به طور معناداری مهارت های ارتباطی و همدلی را در میان کودکان دبستانی افزایش می دهد. همچنین کاهش رفتارهای تبعیض آمیز و پرخاشگرانه از پیامدهای اجتماعی کاربست همیاری گزارش شده است. از جنبه تحصیلی، همیاری با فعال سازی دانش پیشین و تبادل راهبردهای شناختی، درک عمیق تر مفاهیم درسی را ممکن می سازد. پژوهش ها حاکی از آن است که دانش آموزان شرکت کننده در گروه های همیار، نمرات بالاتری در آزمون های استاندارد شده ریاضی و علوم کسب می کنند. افزون بر این، روش همیاری با افزایش انگیزه درونی و کاهش اضطراب امتحان، زمینه را برای یادگیری پایدار فراهم می آورد. معلمان دوره ابتدایی می توانند با طراحی دقیق فعالیت های گروهی و تعیین نقش های روشن، از مزایای این روش بهره مند شوند. در مجموع، شواهد کافی مبنی بر اثربخشی همیاری در دو حوزه یادشده وجود دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس همیاری ، روابط بین فردی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی