نقش محیط یادگیری مدرسه در ارتقای مشارکت تحصیلی، تعاملات اجتماعی و مهارت های غیرشناختی دانش آموزان

تحولات بنیادین در روان شناسی تربیتی و مدیریت آموزشی، توجه مربیان را از تمرکز صرف بر برنامه های درسی رسمی به سمت بستر و اتمسفری معطوف ساخته است که یادگیری در آن جریان دارد. محیط یادگیری مدرسه به عنوان یک کل سیستمی، ترکیبی از ابعاد فیزیکی، روانی-اجتماعی و سازمانی است که مانند یک برنامه درسی پنهان بر تمام زوایای شخصیتی فراگیران اثر می گذارد. هدف از پژوهش مروری حاضر، تحلیل جامع نقش محیط یادگیری مدرسه در ارتقای مشارکت تحصیلی، تعاملات اجتماعی و مهارت های غیرشناختی دانش آموزان است. روش کار در این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی بوده و با بررسی دقیق، غربالگری و ترکیب مبانی نظری و پیشینه های پژوهشی مرتبط با جو سازمانی، اتمسفر کلاسی، سلامت روانی و ابعاد درگیری تحصیلی انجام شده است. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات تحقیق نشان می دهد که یک محیط یادگیری مثبت، ایمن و غنی، از طریق ارضای نیازهای بنیادین روانی دانش آموزان (خودپیروی، شایستگی و تعلق)، به عنوان یک شتاب دهنده قوی برای ارتقای مشارکت تحصیلی (شامل ابعاد رفتاری، عاطفی و شناختی) عمل می کند. هم چنین، چنین محیطی با تسهیل کدهای تعاملی سازنده میان معلم-دانش آموز و همسالان، سواد ارتباطی و تعاملات اجتماعی یادگیرندگان را بازآفرینی کرده و بستری ایده آل برای توسعه مهارت های غیرشناختی حیاتی هم چون تاب آوری، خوش بینی تحصیلی، خودتنظیمی و خلاقیت فراهم می سازد. در مقابل، محیط های یادگیری صلب، تهدیدآمیز و نمره گرا، سلامت روانی کودکان را به مخاطره انداخته و مانع شکوفایی استعدادهای فردی می شوند. در نهایت، چرخش به سمت رهبری تحول آفرین و بازطراحی خلاقانه فضاها به عنوان راهکارهای کلیدی تبیین شده است.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری مدرسه ، مشارکت تحصیلی ، تعاملات اجتماعی ، مهارت های غیرشناختی ، جو سازمانی.