مقایسه تحلیلی اثربخشی آموزش الکترونیکی و آموزش حضوری بر انگیزش پیشرفت دانش آموزان ابتدایی

تحولات بنیادین در عرصه فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های جدیدی مواجه ساخته و منجر به شکل گیری الگوهای نوین یادگیری شده است. یکی از مهم ترین مباحث پداگوژیک در سال های اخیر، ارزیابی کارایی محیط های آموزش الکترونیکی در مقایسه با کلاس های درس سنتی، به ویژه در مقطع حساس ابتدایی است. هدف از پژوهش مروری حاضر، مقایسه تحلیلی اثربخشی آموزش الکترونیکی و آموزش حضوری بر انگیزش پیشرفت دانش آموزان ابتدایی است. روش کار در این مطالعه از نوع مروری-تحلیلی بوده و با بررسی و ترکیب نظام مند مبانی نظری و پیشینه های پژوهشی مرتبط با پلتفرم های دیجیتال، آموزش سنتی و سازه های انگیزشی انجام شده است. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات تحقیق نشان می دهد که آموزش حضوری به دلیل فراهم سازی تعاملات چهره به چهره فوری، ارتباطات عاطفی ملموس و ساختار کنترل شده کلاسی، بستری سنتی و پایدار برای انگیزش پیشرفت فراهم می سازد. از سوی دیگر، آموزش الکترونیکی غنی شده مبتنی بر وب، در صورت طراحی هوشمندانه، با تکیه بر راهکارهای خلاقانه ای هم چون بازی وارسازی، ابزارهای چندرسانه ای تعاملی و اعطای خودپیروی به یادگیرنده، پتانسیل بالایی در ارتقای انگیزه درونی دانش آموزان ابتدایی دارد. با این حال، اثربخشی آموزش الکترونیکی در این مقطع به شدت تحت تاثیر سواد فراشناختی دانش آموز، آمادگی پداگوژیک معلمان و حمایت والدین قرار دارد. در نهایت، نتایج نشان می دهد که رویکرد یادگیری ترکیبی به عنوان یک استراتژی بهینه، می تواند مزایای هر دو محیط را برای رشد انگیزشی دانش آموزان تلفیق کند.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیکی ، آموزش حضوری ، انگیزش پیشرفت ، دوره ابتدایی ، یادگیری ترکیبی.