بدفهمی های اندازه گیری

بدفهمی ها در روان شناسی تربیتی و آموزش ریاضی، نه به عنوان خطاهای سطحی و تصادفی، بلکه به منزله ساختارهای شناختی پایداری تلقی می شوند که حاصل تعامل ناقص دانش قبلی دانش آموز با مفاهیم جدید هستند. هدف پژوهش حاضر، شناسایی، طبقه بندی و تحلیل ریشه ای بدفهمی های دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی در حوزه محتوایی «اندازه گیری» و ارائه راهکارهای پداگوژیک جهت اصلاح آن ها است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و کاربردی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی و نمونه پژوهش شامل یک کلاس ۲۵ نفره از دانش آموزان بود که به روش نمونه برداری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش، یک آزمون تشخیصی محقق ساخته شامل ۱۰ سوال متنوع در مباحث خطوط موازی، زاویه، محیط، مساحت، تبدیل واحدها و کار با ابزار (خط کش) بود. یافته های حاصل از تحلیل برگه محرک آزمون نشان داد که کمترین میزان پاسخ صحیح مربوط به محاسبات مساحت ترکیبی (۸٪) و مفاهیم نوار مدرج (۲۸٪) بوده است. بدفهمی های شناسایی شده بر اساس چارچوب نظری گرابر و جانسون (۱۹۹۱) در قالب چهار مولفه «پیش تعمیمی»، «پیش تخصیصی»، «ترجمه نادرست» و «مفهوم سازی محدود» دسته بندی و تحلیل شدند. نتایج نشان می دهد که استفاده از بازنمایی های چندگانه، تاکید بر شهود هندسی و آموزش فرآیندمحور به جای آموزش فرمول محور، ضرورت های بلامنازع در کاهش شیوع این بدفهمی ها در مدارس ایران هستند.

کلیدواژه ها:

بدفهمی های ریاضی ، حوزه اندازه گیری ، آموزش ریاضی ابتدایی ، تحلیل خطا ، آزمون تشخیصی.