تاثیر بازخورد همتایان در ساختار یادگیری مشارکتی بر خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان

تحولات بنیادین در نظام های آموزشی معاصر، تمرکز کارگزاران تعلیم و تربیت را از الگوهای سنتی و معلم محور به سمت رویکردهای فعال، دانش آموزمحور و تعاملی معطوف ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و تحلیل مروری تاثیر بازخورد همتایان در ساختار یادگیری مشارکتی بر خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. در این راستا، با اتکا به ادبیات نظری و پیشینه های پژوهشی داخلی و بین المللی، سازوکارهای روان شناختی و تربیتی که از طریق آن ها تعاملات گروهی و تبادل بازخورد میان همتایان منجر به تقویت مهارت های فراشناختی، انگیزشی و رفتاری دانش آموزان می شود، مورد واکاوی قرار گرفت. ساختار یادگیری مشارکتی با فراهم آوردن بستری پویا از وابستگی متقابل مثبت و مسئولیت پذیری فردی، زمینه را برای ارائه بازخوردهای سازنده میان فراگیران مهیا می سازد. این بازخوردها به عنوان یک محرک بیرونی قلمداد می شوند که به سرعت توسط دانش آموزان درونی سازی شده و فرآیندهای نظارت بر خود، ارزیابی عملکرد و اصلاح راهبردهای یادگیری را تسهیل می کنند. تحلیل یافته های مروری نشان می دهد که تلفیق بازخورد همتایان در گروه های کاری کوچک، نه تنها سنجه های شناختی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را ارتقا می دهد، بلکه مولفه های غیرشناختی کلیدی مانند خودکارآمدی، انگیزه درونی، هوش اجتماعی و رفتارهای نوآورانه را نیز به شکل معناداری تقویت می کند. افزون بر این، نقش عملکرد تیمی معلمان و اتمسفر حاکم بر مدرسه به عنوان متغیرهای بافتاری تسهیل کننده در این فرآیند مورد تایید قرار گرفت. در نهایت، الگوهای ساختاری استخراج شده نشان می دهند که هدایت هوشمندانه فرآیند بازخورد همتایان می تواند دانش آموزان را از مصرف کنندگان منفعل دانش به کارگزارانی فعال، خودتنظیم و مستقل در مسیر یادگیری بدل سازد که قادرند اهداف تحصیلی خود را به صورت واقع بینانه تنظیم و مدیریت نمایند.

کلیدواژه ها:

بازخورد همتایان ، یادگیری مشارکتی ، خودتنظیمی تحصیلی ، مهارتهای غیرشناختی ، پیشرفت تحصیلی