نقش یادگیری معکوس در ارتقای یادگیری عمیق، انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی دانش آموزان ابتدایی

تحول در نظام های آموزشی مدرن، نیازمند بازنگری در روش های سنتی تدریس و حرکت به سمت الگوهای فعال و دانش آموزمحور است که در این میان، الگوی یادگیری معکوس به عنوان یکی از نوآورانه ترین رویکردهای برخاسته از آموزش ترکیبی، توجه بسیاری از پژوهشگران و مربیان را به خود جلب کرده است. هدف از پژوهش مروری حاضر، تحلیل جامع و ساختاریافته نقش و کارکرد کلاس درس معکوس در ارتقای مولفه های شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان دوره ابتدایی شامل یادگیری عمیق، انگیزش تحصیلی و مهارت های خودتنظیمی است. دوره ابتدایی به عنوان قاعده هرم نظام آموزشی، نقشی حیاتی در شکل گیری عادات ذهنی و ساختارهای شناختی پایدار دارد؛ با این حال، شیوه های سنتی مبتنی بر سخنرانی غالبا منجر به سطحی نگری شناختی و کاهش اشتیاق تحصیلی در این سنین حساس می گردد. یادگیری معکوس با انتقال بخش انتقال دانش به خارج از کلاس (از طریق ویدئوها و رسانه های دیجیتال) و اختصاص وقت داخل کلاس به فعالیت های تعاملی، حل مسئله و پروژه های گروهی، پویایی جدیدی ایجاد می کند. یافته های حاصل از تحلیل متون پژوهشی نشان می دهد که این الگو با فعال سازی سطوح بالای تاکسونومی بلوم، زمینه ساز تحقق یادگیری عمیق و پایدار می شود. افزون بر این، افزایش حق انتخاب، استقلال عمل و پویایی در محیط کلاس، نیازهای اساسی روان شناختی دانش آموزان را برآورده ساخته و انگیزش تحصیلی درونی آنان را به شکل معناداری تقویت می نماید. همچنین، واگذاری مسئولیت پیش مطالعه به دانش آموزان، مهارت های مدیریت زمان، برنامه ریزی و ارزیابی خود را که شالوده های اصلی خودتنظیمی هستند، در کودکان ارتقا می دهد. در نهایت، این مطالعه تایید می کند که اجرای هوشمندانه یادگیری معکوس در مقطع ابتدایی، مشروط به فراهم سازی زیرساخت های فناورانه و توانمندسازی معلمان، می تواند تحولی بنیادین در کیفیت فرآیند یاددهی-یادگیری ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، یادگیری عمیق ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی ، دانش آموزان ابتدایی.