بررسی نقش بهداشت محیط در ارتقای تاب آوری روانی شهروندان در شرایط بحران های شهری

شهرهای معاصر به سبب تمرکز جمعیت، پیچیدگی زیرساخت ها و تنوع مخاطرات طبیعی و انسان ساخت، بیش از گذشته در معرض انواع بحران های شهری قرار دارند. این وضعیت نه تنها ابعاد کالبدی و خدماتی شهرها را تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه پیامدهای قابل توجهی بر سلامت روان و احساس امنیت شهروندان نیز بر جای می گذارد. در چنین شرایطی، بهداشت محیط به عنوان یکی از مولفه های بنیادین مدیریت شهری می تواند نقشی اساسی در کاهش تنش های روانی و تقویت توان سازگاری شهروندان ایفا کند. هدف این پژوهش بررسی و تبیین نقش بهداشت محیط در ارتقای تاب آوری روانی شهروندان در شرایط بحران های شهری است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی نظری و بر پایه بررسی منابع علمی و پژوهش های پیشین انجام شده و تلاش دارد با واکاوی ابعاد مختلف بهداشت محیط شهری، سازوکارهای تاثیر آن بر سلامت روان و توان سازگاری اجتماعی شهروندان را تبیین کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که عواملی همچون مدیریت اصولی پسماند، کنترل آلودگی هوا و آب، بهداشت فضاهای عمومی و دسترسی به خدمات بهداشتی مناسب می توانند با کاهش فشارهای محیطی، افزایش احساس امنیت و تقویت اعتماد اجتماعی، زمینه ارتقای تاب آوری روانی شهروندان را فراهم آورند. همچنین نتایج حاکی از آن است که وجود زیرساخت های بهداشتی کارآمد در شرایط بحران، علاوه بر کاهش آسیب های جسمی، موجب کاهش اضطراب، افزایش حس کنترل بر شرایط و بهبود توان سازگاری روانی افراد می شود. بر این اساس، توجه نظام مند به سیاست های بهداشت محیط در برنامه ریزی و مدیریت شهری می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در تقویت تاب آوری اجتماعی و روانی شهروندان در مواجهه با بحران های شهری مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهداشت محیط ، تاب آوری روانی ، بحران های شهری ، سلامت روان ، مدیریت شهری