ورزش درمانی و تغییرات بیوشیمیایی متابولیکی در جانبازان بالای ۶۰ سال ، راهکار های بهینه سازی

این پژوهش به ارزیابی تاثیرات یک برنامه شش ماهه ورزش درمانی ترکیبی (هوازی-مقاومتی) بر شاخص های بیوشیمیایی و متابولیکی در جانبازان بالای ۶۰ سال می پردازد. با افزایش سن و وجود عوارض مزمن ناشی از جراحات جنگی، این گروه جمعیتی در معرض خطر بالای بروز اختلالات متابولیک، التهاب سیستمیک و استرس اکسیداتیو قرار دارند. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی تغییرات مثبت احتمالی در سطوح هورمون های استرس (کورتیزول)، سایتوکاین های التهابی (مانند IL-۶ و TNF-α)، هورمون های آنابولیک، حساسیت به انسولین، پروفایل لیپیدی و وضعیت آنتی اکسیدانی بدن این افراد پس از اجرای برنامه ورزشی مدون بود. فرضیه پژوهش بر آن است که ورزش منظم و هدفمند، منجر به کاهش معنادار مقاومت به انسولین، تعدیل التهاب و بهبود سطوح آنتی اکسیدانی خواهد شد. محدوده مطالعه شامل جانبازان ۶۰ تا ۷۵ سال با جراحات مشخص و محدودیت های حرکتی است. نتایج این تحقیق می تواند به تدوین پروتکل های ورزشی بهینه جهت بهبود هموستاز متابولیک و ارتقای سلامت عمومی این قشر آسیب پذیر کمک شایانی نماید و راهکاری غیردارویی برای مقابله با عوارض پیری و جانبازی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

جانبازان ، ورزش درمانی ، شاخص های بیوشیمیایی