بررسی ذهن آگاهی، اضطراب مرگ و تنظیم شناختی هیجان به عنوان پیش بین های شدت علائم پانیک در افراد ساکن تهران در دوران جنگ

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ذهن آگاهی، اضطراب مرگ و تنظیم شناختی هیجان به عنوان پیش بین های شدت علائم پانیک در افراد ساکن شهر تهران در دوران جنگ انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی همبستگی از نوع پیش بینی بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد ساکن تهران در بازه زمانی خرداد و تیر ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۶۲ نفر (۸۹ مرد و ۷۳ زن) به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان اینترنتی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نشانه های اختلال پانیک، مقیاس ذهن آگاهی فرایبورگ (FMI-SF)، پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (CERQ) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۷ و از طریق آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، فراوانی و درصد) و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شدند. سطح معناداری ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. یافته های پژوهش نشان داد ذهن آگاهی و راهبردهای سازگارانه تنظیم شناختی هیجان با کاهش اضطراب مرگ همراه بوده و هر دو متغیر نقش محافظتی در برابر شدت علائم پانیک دارند. در مقابل، اضطراب مرگ با افزایش شدت علائم پانیک رابطه مثبت داشته است. همچنین نتایج نشان داد در بسیاری از شرکت کنندگان، سطح بالاتر ذهن آگاهی و استفاده از راهبردهای تنظیم هیجان سازگارانه با کاهش قابل توجه یا فقدان علائم پانیک همراه بوده است. در مجموع، نتایج بر اهمیت عوامل شناختی هیجانی در تبیین شدت علائم پانیک در شرایط بحران تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اضطراب مرگ ، اختلال پانیک ، تنظیم شناختی هیجان ، ذهن آگاهی.